tag:blogger.com,1999:blog-208917432011-06-20T18:42:53.914+03:00Ο,ΤΙ ΜΠΟΡΕΙ ΓΕΝΙΚΑ ΝΑ ΕΙΠΩΘΕΙ, ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΕΙΠΩΘΕΙ ΜΕ ΣΑΦΗΝΕΙΑ, ΚΑΙ ΓΙΑ ΟΣΑ ΔΕ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΜΙΛΑΕΙ ΚΑΝΕΙΣ, ΓΙΑ ΑΥΤΑ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΣΩΠΑΙΝΕΙPierre Menardnoreply@blogger.comBlogger411100tag:blogger.com,1999:blog-20891743.post-1148319256982077092006-05-22T20:26:00.000+03:002006-05-22T20:34:16.993+03:00Ως τωρά έγραψα 41 posts. Με τούτο 42. Νομίζω ότι εν η καταλληλότερη ώρα να πάθω κρίση μέσης ηλικίας. Πώς ξεπερνιούνται τέτοιες κρίσεις; Κανονικά αγχώνεσαι λλίο, θωρείς μετά γυρώ τσαι καταλαβαίνεις ότι εν καλή η κατάσταση που έχεις. ή γυρίζει σου τέλεια, τσαι αγοράζεις σπορ αυτοκίνητο (θωρώ πολλά έργα, ναι!) Ή κάμνεις το εξής: μετακομίζεις σε άλλη χώρα, αλλάζεις τσαι όνομα τσαι κάμνεις νέο ξεκίνημα (ντάξει βουρά σε που τά πισων η πόλις αλλά εν τζαι πειράζει να χαρκέσαι ότι ξαναξεκινάς). Ε, κάτι τέθκοιο έκαμα τσαι εγώ. Μετακομίζω <a href="http://parsonyorick.wordpress.com/">δαμέ</a>, τσαι αλλάζω τσαι το όνομά μου. Κατά τα άλλα θα παραμείνω ο ίδιο Pierre που λατρέψατε εσείς οι χιλιάδες θαυμαστές μου. Όλοι εσείς (ναι, τσαι οι 3!) που μου κάμετε την τιμή να με linkάρετε, αναθερμάνετε τους δεσμούς μας πλιζ! <div align="center"><a href="http://parsonyorick.wordpress.com/">http://parsonyorick.wordpress.com/</a></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/20891743-114831925698207709?l=le-bouc-divin.blogspot.com' alt='' /></div>Pierre Menardnoreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-20891743.post-1148301384786683322006-05-22T14:14:00.000+03:002006-05-22T15:56:03.740+03:00<div align="justify">Ο γράφων σπούδασε φιλόλογος. Δεν ξέρει ακόμα γιατί το έκανε αυτό. Όταν έπρεπε να διαλέξει με σύνεση προσπαθούσε να τα βγάλει πέρα με την εφηβεία (οι συνέπειες της οποίας είναι ακόμα αισθητές). Στο στρατό επέρασε υπέροχα, ειδικά τον δεύτερο χρόνο (δόκιμος γαρ σε εφεδρικό τάγμα, 5 λεπτά μακριά από το σπίτι του), και μέσα σ' εκείνη την ανεμελιά που καιρός να κάτσει να σκεφτεί το μέλλον του. </div><div align="justify"> Ακολούθως ανεχώρησεν για τας Αθήνας. Τον πρώτο χρόνο και μισό, βασανίστηκε σε παρέες που δεν του ταίριαζαν και χωρίς να ενδιαφέρεται καθόλου για τα μαθήματά (Αρχαία, Νέα, Βυζαντινά, εκτός από μια κλίση που παρετηρήθη στη Γλωσσολογία), κυρίως γιατί αποφάσισε πως τα θεωρεί άχρηστα και ανώφελα, για να μη σας πει και συντηρητικά. Ένιωθε αταίριαστος, πως όλα αυτά κάπως έπρεπε να είναι καλύτερα. </div><div align="justify"> Και ξαφνικά, έγιναν καλύτερα. Τα κομμάτια του παζλ, από μόνα τους, έπεσαν στη θέση τους για να σχηματίσουν μια όμορφη εικόνα. Έγινε μέλος της καλύτερης παρέας φίλων που υπήρξε ποτέ. Τα άτομα που την απάρτιζαν ήταν όλα πολύ ξεχωριστά. Κανένας δεν έμοιαζε με τον άλλο. Είχαν την ωραία της παρέας, την κουλτουριάρα, τη μητέρα-φίλη που τους πρόσεχε, την συντηρητικούλα, το χρυσό το παιδί, τον απίστευτο χιουμορίστα, την party-animal και τέλος τον γράφοντα, ο οποίος λόγω της παράξενής του εφηβείας ήταν λίγο απ'όλα (εκτός από συντηρητικός και party animal). Ο γράφων αναγνωρίζει βεβαίως ότι αποδίδει τον ρόλο του πασπαρτού στον εαυτό του ακριβώς επειδή μιλά για τον εαυτό του, και ότι πιθανότητα αν ζητείτο από άλλο μέλος της παρέας να περιγράψει την κατάσταση, πιθανότατα θα έβγαινε στο φως μια τελείως διαφορετική αντίληψη για τη δομή και τους ρόλους της ομάδας. Ο γράφων επίσης θεωρεί τελείως περιττό να αναφέρει ότι τα όσα συνέβησαν μέσα σ' εκείνη την παρέα δεν διαφέρουν ουδόλως από αυτά που συμβαίνουν σε άλλες φοιτητικές παρέες, ήτοι: παρεξηγήσεις, ενδοπαρεϊκοί έρωτες, εξεταστικές, διακοπές μαζί, κατά καιρούς δέσιμο με ένα μέλος (αυτό το εποχικό δέσιμο, seasonal bonding, προκάλεσε και τον μοναδικό -αναπάντητο- ενδοπαρεϊκό έρωτα του γράφοντα), και κυρίως βραδιές συγκεντρώσεων σε σπίτια (ή, πιο σωστά σε ένα σπίτι, αθάνατη Κερασούντος) για να δούνε κουλτουριάρικες ταινίες αλλά και Fame Story, να τραγουδήσουνε όποτε έπαιζε κιθάρα το golden boy, να παίξουνε trivial pursuit (παιχνίδι με το οποίο ο γράφων είναι εθισμένος), ή άλλες σημαντικές εργασίες όπως το να φτιάξουνε τοστ. </div><div align="justify"> Με την παρέα αυτή ανακάλυψε και την Αθήνα. Τις γωνιές της, τα καφέ, τα βιβλιοπωλεία, τα μπαράκια, τα συνοικιακά σινεμά, την πλατεία Μαβίλλη, την Πλάκα και το Θησείο. </div><div align="justify"> Επίσης για πρώτη φορά έδωσε και σημασία στη σχολή του. Αδυναμία του ήταν πάντα η Γλωσσολογία, αλλά πλέον ήταν επιμελής (αποφοίτησε μάλιστα με ανέλπιστα καλό βαθμό σε σχέση με το πως ξεκίνησε). Κι εκεί που ο κόσμος του είχε ήδη μια φορά ανατραπεί με τη Γλωσσολογία, κάπου στα μέσα της 3ης χρονιάς ήρθε σε επαφή με ένα κλάδο που πολλά βάσανα θα του προκαλούσε μετά: τη θεωρία λογοτεχνίας. Νόμισε ότι ένας νέος κόσμος του ανοίχτηκε, και μετά τα πρώτα του αναγνώσματα, τα σχετικά με την νέα αυτή εμμονή, ένιωσε πως είχε στα χέρια του τα μεθοσολογικά εργαλεία που θα του επέτραπαν για να μιλήσει για εκείνα που τον έκαιγαν: τον εθνικισμό που κυριαρχεί στην κουλτούρα του τόπου του και τις γενικότερες ιδεολογικές συνδηλώσεις της κουλτούρας, την ανάγκη για εκσυγχρονισμό και την υιθέτηση δυτικής νοοτροπίας (γιατί, αν εξαιρέσουμε ένα σύντομο εφηβικό φλερτ με τον αναρχισμό και τον κομμουνισμό, και ένα κάπως μεγαλύτερο νεανικό με τον σοσιαλισμό, ο γράφων κατέληξε στο συμπέρασμα ότι υποστηρίζει την φιλελεύθερη κοινοβουλευτική δημοκρατία, όπως και την παράδοση που κατέστησε δυνατή την ύπαρξη αυτού του τύπου δημοκρατίας: τον Διαφωτισμό). Και ενώ δεν θέλησε να αλλάξει την κατεύθυνση Γλωσσολογίας την οποία είχε ήδη επιλέξει, τα διαβάσματά του στράφηκαν σχεδόν αποκλειστικά στον νέο αυτό κλάδο που τον συνεπήρε. </div><div align="justify"> Αποφοίτησε λοιπόν ο γράφων και αποφάσισε ότι δεν ήθελε να φύγει αμέσως για μεταπτυχιακές σπουδές, όπως επίσης και ότι δεν θα άντεχε να άφηνε την αγαπημένη του: την Αθήνα. Έμεινε λοιπόν, δούλεψε για ενάμιση χρόνο σε ένα υπέροχο περιβάλλον, με καλά λεφτά, όπου γνώρισε ένα σωρό υπέροχους και αξιόλογους ανθρώπους. Συνέχισε όλο αυτό τον καιρό την εξοικείωσή του με τη Θεωρία, και πάντα έθαβε μέσα του μια μικρή φωνή που του έλεγε: -Γράφοντα δεν σε ενοχλεί που δεν βρίσκεις αντικειμενικό έδαφος σ' αυτό τον κλάδο για να στηριχθείς; Δεν σ΄ενοχλεί που το κυριότερο κομμάτι του κλάδου σου (η συμβολή των Γάλλων θεωρητικών) είναι λίγο-πολύ η ακατανόητη φιλοσοφία που πάντα κορόιδευες, και που μάλιστα προσπαθεί να καταλύσει την κληρονομιά του Διαφωτισμού; Και τον ενοχλούσαν τον γράφοντα αυτά, αλλά τα προσπερνούσε ελπίζοντας να βρει στο επόμενο βιβλίο, στον επόμενο θεωρητικό, στο επόμενο άρθρο το στέρεο έδαφος που έψαχνε για να το πατήσει και να μιλήσει για αυτά που τον έκαιγαν μέσα του. </div><div align="justify"> Έκανε λοιπόν αιτήσεις για μεταπτυχιακά αποκλειστικά σ' αυτό το πεδίο. Και ταυτόχρονα, έφτασε ο καιρός να αφήσει και την αγαπημένη του πόλη και να επστρέψει στην Κύπρο. Αυτό έγινε. Και ήρθαν οι απαντήσεις από τα Πανεπιστήμια που, στην πλειονότητά τους θετικές. Κι ενώ ήταν έτοιμος να αποδεχτεί την καλύτερη απ' αυτές (MA in General and Comparative Literature, University of Edinbrough), η φωνή των αμφιβολιών του που ήταν αδύναμη τόσο καιρό, ξαφνικά θέριεψε, έβγαλε χέρια να τον πνίξει. Προσπαθούσε να καταλάβει αν θα άντεχε μια ζωή χωρίς να μπορεί να καταλήξει σε συμπέρασμα για τις επισημολογικές προδιαγραφές του αντικειμένου του. Και για πολύ καιρό βάλτωσε. Όταν λέμε βάλτωσε κυριολεκτούμε: νόμιζε ότι θα έκανε το μεταπτυχιακό του (χωρίς να προχωρήσει πια σε διδακτορικό όπως πίστευε), και μετά θα' ρχότανε πίσω στην Κύπρο να δουλέψει φιλόλογος, κι αυτό θα τανε. Τα βαζε με τον εαυτό του που δεν ακολούθησε έναν πιο επιστημονικό κλάδο όπως η γλωσσολογία, που στο κάτω κάτω τον ενδιέφερε πολύ. Φαινόντουσαν όλα τόσο δύσκολα μπροστά του που σκέφτηκε να τ' αφήσει όλα, να επιστρέψει στην Αθήνα και να δει μετά τί θα κανε. </div><div align="justify"> Τί έγινε; Τίποτα. Αποφάσισε (ξαφνικά, χωρίς να καταλάβει πως) να δει τη ζωή πιο χαλαρά (όπως την έβλεπε πάντα, εκτός απο τους τελευταίους τρεις μήνες). Θα πάει στο Εδιμβούργο. Θα περάσει υπέροχα. Επειδή είναι μετρημένος δεν θα παρασυρθεί στους διανοητικούς αυνανισμούς τους οποίους περιέχει άφθονους ο κλάδος του. Ξέρει ότι κι αν δεν μπορούν η ιδεολογία και η κουλτούρα να μελετηθούν με hard-core επιστημονικά κριτήρια, αυτό δεν σημαίνει ότι δεν πρέπει να μελετηθούν καθόλου, ή ότι αν τα μελετήσει κάπιος με μετριοπάθεια και διανοητική εντιμότητα, δεν θα εξαχθούν χρήσιμα συμπεράσματα. Και ξέρει ότι η φωνή που πήγε να τον πνίξει αυτούς τους μήνες, θα τον βοηθήσει στο μέλλον για να κάνει συνεχή αυτοκριτική. Και ξέρει ότι κι αν αποφασίσει να μην προχωρήσει σε διδακτορικό, αυτό δεν σημαίνει ότι όλα θα χουν πάει λάθος. Ξέρει ότι όπως είναι ο κόσμος σήμερα, ό,τι δουλειά και να κάνει θα μπορεί μελετά ό,τι τον απασχολεί ακαδημαϊκά (Politics, Applied Linguistcs, Education όλα αυτά είναι πια κλάδοι εύκολα προσβάσιμοι από απόσταση), ακόμη κι αν δεν θα καταλήξει ακαδημαϊκός ο ίδιος. </div><div align="justify"> Ξέρει ό,τι δεν είναι αυτό που κάνεις, που καθορίζει ποιος είσαι, αλλά μάλλον το αντίστροφο. </div><div align="justify"> Και η μεγαλύτερη αποκάλυψη που ένιωσε; Ακόμα κι ως φιλόλογος θα είναι εντάξει. Πώς το κατάλαβε αυτό. Έκανε ψες μάθημα αγγλικών στη ξαδελφούλα του και ένιωσε πόσο διαδκεδαστικό είναι να διδάσκεις τη γλώσσα. Πόσα θέματα μπορείς ν' αγγίξεις μ' αυτό. </div><div align="justify"> Και επιτέλους κατάλαβε: στο μάτι του (κι όχι στο χέρι του) είναι να πάνε όλα καλά.</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/20891743-114830138478668332?l=le-bouc-divin.blogspot.com' alt='' /></div>Pierre Menardnoreply@blogger.com15tag:blogger.com,1999:blog-20891743.post-1148127367988224022006-05-20T14:54:00.000+03:002006-05-20T16:48:31.683+03:00<div align="justify">Αυτές τις μέρες αναμετρούμαι με τον Κουτσό Άγγελο, του <a href="http://www.geocities.com/alexis_panselinos/">Αλέξη Πανσέληνου</a>. Γενικά δεν μου αρέσει να χρησιμοποιώ τόσο βερμπαλιστικές φράσεις αλλά όταν διαβάζω ένα τέτοιο κείμενο νιώθω ότι δεν μπορώ να το αποδώσω παρά με αυτό το ρήμα. Αναμετρούμαι για μου ζητά να μετρηθώ, να δω πόσος είμαι, να δω αν θα μπορέσω να φτάσω στα μέτρα του, να δω αν θα μπορέσω να γράφω κι εγώ έτσι, να ελέγχω το υλικό μου τόσο καλά. Όσοι δεν το χετε διαβάσει σας συνιστώ να μην χάσετε τέτοια ευκαιρία. Παρά το μέγεθός του κυλάει εύκολα. Πάρα πολλές φορές ξαναδιάβασα προτάσεις για να μπορέσω να συνειδητοποιήσω πλήρως την απίστευτη μαεστρία με την οποία χειρίζεται τη γλώσσα ο Πανσέληνος. Βρήκα και στο διαδίκτυο κάποιες συνεντέυξεις του, αλλά και κριτικές από ανθρώπους των οποίων τη γνώμη εκτιμώ πολύ. Πριν τις διαβάσω θα κάτσω να ξαναδιαβάσω το ίδιο το βιβλίο άλλη μια φορά, μέσα στο weekend γιατί πρέπει να το επιστρέψω, αλλά θα προσπαθήσω να το δω από μια πιο τεχνική σκοπιά. Να δω δηλαδή το πως στήνει την πλοκή, και κυρίως τους διαλόγους του. Κι επίσης ώς καταφέρνει να κάνει μυθιστόρημα για την Κατοχή, με την Ιστορία πανταχού παρούσα, χωρίς όμως να νιώθεις ότι το βιβλίο είναι πρόσχημα για να μιλήσει για ιστορικά γεγονότα. Παραθέτω κι ένα μικρό απόσπασμα που μου άρεσε:</div><div align="justify"> </div><div align="justify"> </div><div align="justify">''... κατάγομαι απ' αυτές τις χαλασμένες τάξεις που δεν ανήκουν πουθενά. Κι αντί ν' απολαμβάνουν τις χαρές του κόσμου που τους κρατά αγκαλιά, έχουν το βλέμμα πάντα στραμμένο πιο ψηλά, πιο κει πάντα, λες κι υπάρχει ευτυχία και χαρά πιο πέρα, απέναντι, μακριά από δω, έξω από μας. Θαρρείς και.''</div><div align="justify"> </div><div align="justify"> </div><div align="justify"></div><div align="justify">Επίσης, για να μην ξεχνίόμαστε, Κύπριος σκηνοθέτης, ο <a href="http://www.cine.gr/article.asp?id=5502&session-id=0c5d4a353f072b76cf035da89ec9c787">Γιάννης Οικονομίδης </a>, συμμετέχει στις Κάννες (όχι στο διαγωνιστικό τμήμα, αλλά στην Εβδομάδα Κριτικής) με την νέα του ταινία. Έχω δει την προηγούμενή του, το Σπιρτόκουτο, και ό,τι και να πει κανείς γι' αυτή την ταινία είναι λίγο. Από τις λίγες (μαζί με τον Γιάνναρη και τον Γραμματικό) που θα μπορούσε να πει κανείς ότι δικαιολογούν την όποια αισιοδοξία για τον ελληνικό κινηματογράφο, ο οποίος κατά τη γνώμη μου έχει χαθεί ανάμεσα σε ταινίες που δεν είναι τίποτε άλλο από τηλεοπτικά επεισόδια ξεχειλωμένα, ή διανοητικές κατασκευές που δεν αφορούν τον θεατή αλλά τον δημιουργό τους. Άυτός είναι ο λόγος που ο αμερικάνικος κινηματογράφος είναι για μένα η χρυσή τομή μεταξύ διανόησης και λαϊκότητας (Michael Mann, Coen brothers, Scorsese and so many more). Τεσπα, αν βρείτε πουθενά το Σπιρτόκουτο, κάντε στον εαυτό σας τη χάρη (do yourself a favour, πάντα νόμιζα ότι η αγγλική σύνταξη έχει επηρεάσει τη σύγχρονη Ελληνική πολύ περισσότερο από το λεξιλόγιο), και νοικιάστε την.</div><div align="justify"> </div><div align="justify"> </div><div align="justify"></div><div align="justify">Και για να μιλήσουμε και για κάτι πιο σοβαρό: Έχει παίξει κανείς την νέα έκδοση του Fooball Manager 05/06? Αν ναι τί σύστημα χρησιμοποιείτε; Εγώ πάω να καταλήξω στο 4-2-3-1:</div><div align="justify"> </div><div align="justify"> </div><div align="justify"></div><div align="justify"> ST</div><div align="justify"> </div><div align="justify"></div><div align="justify">AM AM AM</div><div align="justify"></div><div align="justify"></div><div align="justify"></div><div align="justify"> </div><div align="justify"> DM DM</div><div align="justify"></div><div align="justify"> </div><div align="justify">DL DC DC DR</div><div align="justify"></div><div align="justify"> </div><div align="justify"> GK</div><div align="justify"> </div><div align="justify"> </div><div align="justify"></div><div align="justify">Εισηγήσεις;</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/20891743-114812736798822402?l=le-bouc-divin.blogspot.com' alt='' /></div>Pierre Menardnoreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-20891743.post-1148048802877237552006-05-19T17:04:00.000+03:002006-05-19T17:26:43.076+03:00Τί παράξενα όνειρα βλέπει κανένας καμιά φορά... Εψές ενόμισα ότι είδα τον πρόεδρο της Βουλής μας, το Χριστόφια, να δηλώνει ότι ο κόσμος ήταν καλύτερα την εποχή του Ψυχρού πολέμου, γιατί τότε υπήρχε ισορροπία του τρόμου ενώ τωρά υπάρχει μόνο τρόμος. ''Κοιτάτε είπε τί κάμνουν οι Αγγλοαμερικάνοι στο Ιράκ, στο Αφγανιστάν και στη Γιουγκοσλαβία''. Ήταν τόσο ζωντανό το όνειρο τούτο που ενόμισα ότι ήταν πραγματικότητα Αλλά μετά εξύπνησα τσαι δεν είχε πολιτική κουβέντα, ήταν διαφημίσεις. Τσαι λέω στον εαυτό μου: Ρε Pierre μα επέλλανες γιε μου; Εν δυνατόν; Κοτζαμ ηγέτης κόμματος και πρόεδρος βουλής εδώ και 5 (τσαι αλλό 5) χρόνια να χρησιμοποιήσε πολιτική ανάλυση που την ακούεις σε συνάξεις φοιτητων στην Αθήνα στο κυλικείο τη σχολής; Όχι Pierre έχασες τον τέλεια. Έννεν δυνατόν ο πρόεδρος του μεγαλύτερου και αρχαιότερου κόμματος της Κύπρου να κάμνει πολιτική ανάλυση επιπέδου Κανέλλη. Αφού: 1. Κανένας εν θα έθελε να ζει με το φόβο πυρηνικού πολέμου. 2. Αφού ξέρουμε το ότι η ισορροπία του τρόμου εν τσαι σημαίνει ότι κανένας που τους 2 εν έκαμνε τίποτε αλλά μάλλον το αντίθετο: εκάμναν τσαι οι 2 τσαμέ που τους έπαιρνε (USA: Λατινική Αμερική, Βιετνάμ κλπ USSR: Τσεχία, Αφγανιστάν, Τσετσενία κλπ) 3. Στη Γιουγκοσλαβία εν γινέται να μεν άκουσε για τον Μιλόσεβιτς. Άτε τσαι εν το συζητήσαν πολλά στο κόμμα, ο φίλος του που είχε το δικηγορικό γραφείο του Μιλόσεβιτς εν του είπε τίποτε; Μετά εσκέφτηκα ότι για το Αφγανιστάν τσαι το Ιράκ έχει δίκαιο άρα μπορεί να μεν ήταν όνειρο. Αλλά εσκέφτηκα τα άλλα σημεία τσαι αποφάσισα ότι τσαι στα όνειρα χωρά λίγη λογική. Τσαι έτσι εμπόρεσα να ξανατσοιμηθώ ήσυχος: Ο δεύτερος τη τάξει πολιτικός άνδρας της χωρας μου έχει κριτική σκέψη που κόβει σα μαχαίρι. Γι' αυτό ποτέ δεν καταφεύγει σε κλισέ και τσιτάτα. Και αφού ψιθύρησα στον εαυτό μου ομηρικές φρασεις (''Ωραία και σοφά μίλησες γέροντα''), κατάφερα να αποκοιμηθώ, γνωρίζοντας πως οτιδήποτε άλλο έβλεπα που είχε παραπάνω στοιχεία παραλόγου παρά λογικής θα ήταν όνειρο. Όνειρο......<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/20891743-114804880287723755?l=le-bouc-divin.blogspot.com' alt='' /></div>Pierre Menardnoreply@blogger.com19tag:blogger.com,1999:blog-20891743.post-1147956926164684702006-05-18T15:17:00.000+03:002006-05-18T15:55:26.223+03:00Έψαχνα σήμερα τα <a href="http://ekloges.politis-news.com/cgibin/hweb?-A=1425,viewekloges.html&-V=ekloges">ερωτηματολόγια</a> του Πολίτη προς τους υποψήφιους βουλευτές τσαι ήβρα την <a href="http://ekloges.politis-news.com/cgibin/hweb?-A=210&-V=candidates">Σοφοκλέους Βαλεντίνα</a>. Η γυναίκα εν παίζεται. Δέτε απαντήσεις: .... 7.Σπουδάσατε με δικά σας έξοδα ή με την συμβολή της οικογένειάς σας; <strong>Είμαι Κυπραία μάνα μου, οπότε σίγουρα οι γονείς μου με βοήθησαν στις σπουδές!</strong> 16. Παρακολουθείτε την Eurovision; Πιστεύετε ότι η Κύπρος πρέπει να ψηφίζει την Τουρκία; Πιστεύετε ότι η Κύπρος και η Ελλάδα πρέπει να ανταλλάζουν δώδεκα βαθμούς στην Eurovision; <strong> Δεν παρακολουθώ την Γιουροβίζιον</strong> 19. Πίνετε αλκοόλ; <strong>Το πίνω το ρημάδι το ποτό</strong> <strong></strong> 21. Νηστέυετε; <strong>Δεν νηστεύω</strong> 30.Τι σας φοβίζει; <strong>Με φοβίζει η ατάκα του Τάσσου Παπαδόπουλου: «Ναι αλλά χρειαζόμαστε σωστή προετοιμασία χωρίς επιδιαιτησία, χωρίς ασφυκτικά χρονοδιαγράμματα»</strong> <strong></strong> 33.Πηγαίνετε στην εκκλησία και αν ναι, πόσο συχνά; <strong>Δεν θα έλεγα ότι με γνωρίζουν οι σκάμνοι στην εκκλησία! </strong> <strong></strong> 34.Ο επόμενος Αρχιεπίσκοπος πρέπει να είναι μόνο πνευματικός ηγέτης ή να έχει και πολιτική άποψη; <strong>Α πα – πα! Η εκκλησία δεν πρέπει να ανακατώνεται με την πολιτική!</strong> 35. Είναι η πρώτη σας παρουσία στις βουλευτικές εκλογές; <strong>Το τρις εξαμαρτείν, πέρκει μου δώσει το εισιτήριο στη Βουλή! Ίνσιαλλάχ!</strong> <strong></strong> 41.Είστε υπέρ ή κατά της νομιμοποίησης του γάμου μεταξύ ομοφυλοφίλων; Είμαι υπέρ του γάμου μεταξύ ομοφυλοφίλων. Και οι ομοφυλόφιλοι έχουν ψυχή! 42.Είστε υπέρ ή κατά της νομιμοποίησης του χασίς ως μέτρο αντιμετώπισης των σκληρών ναρκωτικών; <strong>Είμαι υπέρ της νομιμοποίησης του χασίς. Ακατάχνωτα! Μόνο οι στενόμυαλοι θα μπορούσαν να είναι εναντίον. </strong> <strong></strong> Simply put: Είναι θεά!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/20891743-114795692616468470?l=le-bouc-divin.blogspot.com' alt='' /></div>Pierre Menardnoreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-20891743.post-1147934404285717012006-05-18T09:34:00.000+03:002006-05-18T09:40:04.316+03:00Πηαίνετε <a href="http://www.youtube.com/watch?v=Pfa8OKw3o2w&search=afroman">δαμέ</a> (lyrics <a href="http://www.azlyrics.com/lyrics/afroman/becauseigothigh.html">δαμέ</a>)<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/20891743-114793440428571701?l=le-bouc-divin.blogspot.com' alt='' /></div>Pierre Menardnoreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-20891743.post-1147780029715331872006-05-16T14:42:00.000+03:002006-05-16T14:47:09.723+03:00<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/20891743-114778002971533187?l=le-bouc-divin.blogspot.com' alt='' /></div>Pierre Menardnoreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-20891743.post-1147444334139759482006-05-12T17:23:00.000+03:002006-05-12T17:32:14.333+03:001. Πληκτολογούμε τη διεύθυνση <a href="http://www.youtube.com">www.youtube.com</a> 2. Κάμνουμε search για Comedy Central 3. Βλέπoυμε αλεπάλληλα clips με stand-up comedy Τα αγαπημένα μου: <a href="http://www.youtube.com/watch?v=aCP2wPURuA8&search=comedy%20central">αυτό</a>, <a href="http://www.youtube.com/watch?v=lYEcuxVC3hs&amp;search=comedy%20central">αυτό</a> κι <a href="http://www.youtube.com/watch?v=xNnj8IRAWP0&amp;search=comedy%20central">αυτό</a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/20891743-114744433413975948?l=le-bouc-divin.blogspot.com' alt='' /></div>Pierre Menardnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-20891743.post-1146680289793341242006-05-03T21:05:00.000+03:002006-05-03T23:40:12.183+03:00<div align="justify">Είμαι άθεος.</div><div align="justify"></div><div align="justify">Που ούλλες τες συνέπειες που μπορεί να έχει τούντο πράμα στες σκέψεις μου τσαι στες πράξεις μου, τούντη στιγμή έρκεται μου μια στο νου, που έχει σχέση με το χωρισμό. Εννοώ τον κανονικό χωρισμό που ξέρουμε ούλλοι μας, το χωρισμό που μια ερωτική σχέση.</div><div align="justify"></div><div align="justify">Κατά τη γνώμη μου, είτε επειδή εν έτσι η πορεία της αφήγησης που έχουμε μες το μυαλό μας, είτε εν πολλύς ο επηρεασμός από τη μεταφυσική (εννοώ τη πίστη σε κάτι εξω-φυσικό), υποσυνείδητα πιστεύκουμε ότι στο τέλος εννα υπάρξει μια δικαίωση. Στη προκειμένη περίπτωση, άμα επίστεψες, τσαι ονειρεύτηκες, τσαι έκαμες σχέδια τσαι όνειρα με ένα άλλο άτομο, που αφορούσαν το μέλλον σας, τσαι μετά έρκουνται τα πράματα έτσι που πρέπει να αποδεκτέίς ότι εν θα γίνουν πραγματικότητα πια, εν δύσκολο. Ως άμυνα, το μυαλό μας (τουλάχιστον το δικό μου), προσπαθεί να με παρηγορήσει λέγοντας μου ότι στο μέλλον θα είναι εντάξει: όχι απαραίτητα με την έννοια ότι εννα ξανασμίξεις με τσείντο άτομο, αλλά ότι σε ένα μέλλον φανταστικό, ουτοπικό, ου-μέλλον, θα είσαι εντάξει...από την αποψη ότι εν γινέται με ένα άτομο που αγαπήθηκες να μεν μείνει τίποτε πια.</div><div align="justify"> </div><div align="justify"> </div><div align="justify"> </div><div align="justify"> </div><div align="justify"><img style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/4648/2105/400/narcissus.jpg" border="0" /></div><div align="justify"> </div><div align="justify"> </div><div align="justify"> </div><div align="justify"> </div><div align="justify"></div><div align="justify">Αλλά είμαι άθεος...Πιστεύκω ότι που ννα πεθάνω εν θα υπάρχει τίποτε. Δεν θα υπάρχω μετά θάνατον, δεν θα υπάρχω κάπου αλλού, δεν θα υπάρχω σε ένα ου-μέλλον. Η αγάπη που ενιωσα τσαι έχασα εννα μείνει αδικαίωτη, εννά μείνει μια αγάπη που τέλειωσε, εχάθηκε, τσαι δεν θα την θθυμάται κανένας.</div><div align="justify"></div><div align="justify">Η αθεϊα αναγκάζει σε να αναλάβεις τες ευθύνες σου: πρέπει να καταλάβεις ότι τούτο ήταν </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/20891743-114668028979334124?l=le-bouc-divin.blogspot.com' alt='' /></div>Pierre Menardnoreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-20891743.post-1146660831619014862006-05-03T14:28:00.000+03:002006-05-03T23:11:53.606+03:00First off, before we bother with the stuff that can be put into words: <img style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/4648/2105/400/papa_nicholas.jpg" border="0" /> 1. ΟΧΙ... ΕΝΝΕΝ ΠΑΡΕΛΘΟΝ Το σχέδιο Ανάν για μένα ήταν ο μοναδικός λόγος για τον οποίο άξιζε να διχαστούν οι Ελληνοκύπριοι. Θυμούμαι τσείνες τες μέρες ελέαν οι παραπάνω ότι ανεξάρτητα με το τελικό αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος εκείνο που εν σημαντικό είναι να μεν επέλθει διχόνοια μεταξύ μας...Είπε μου το τσαι μια φίλη μου μια μέρα που της αγόρευα θερμά υπέρ του σχεδίου. τσαι εγώ απάντησα της πως αν δεν διχαστούμε, αν δε διαφωνήσουμε πραγματικά για το πως βλέπουμε τη πατρίδα μας τα επόμενα χρόνια, τότε εν ηξέρω για τί αξίζει να διαφωνούμε. Όπως υπήρχαν πολλά ΟΧΙ έτσι υπήραν και πολλά ναι. Θα προσπαθήσω λοιπόν να πω τί ήταν το δικό μου ναι: Πιστεύκω ότι η πατρίδα μου (που όσον τσαν με λυπεί -εν πολλά, πιστέψετέ με- είναι η ελληνοκυπριακή Κύπρος) πρέπει ναν κράτος με αξιοπρέπεια στον εξωτερικό χώρο. Πράμα που σημαίνει ότι πρώτα θα μπορεί να δει κριτικά το παρελθόν της. Δεύτερο να καταλάβει, να αξιολογεί τις συνθήκες τσαι να μπόρει να συνεργάζεται με τα άλλα κράτη και τους διεθνείς οργανισμούς ειδικά όταν μπορεί να προωθήσει το συμφέρον της. Πιστεύκω ότι η πατρίδα μου πρέπει να είναι μια δυτικού τύπου, φιλελεύθερη δημοκρατία που σημαίνει: διούμε εμφαση στην κρατική διάσταση της εξουσίας και δεν μας ενδιαφέρει η εθνικότητα και η θρησκεία κάθε πολίτη. Επίσης σημαίνει ότι μπορεί κάπιος να ασκεί κριτική χωρίς να δαιμονοποιείται. Σημαίνει ακόμα ότι διαμορφώνει υπεύθυνους πολίτες με κριτική σκέψη, που όταν πηαίνουν τσαι ψηφίζουν για 27 χρόνια τους ηγέτες που εδεσμευτήκαν για διζωνική δικοινοτική ομοσπονδιά, ξέρουν τί εψηφίαζαν. Για μένα τούτα εδιακυβευούνταν με το δημοψήφισμα. Για αυτό δεν είναι παρελθόν. <p><img style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/4648/2105/400/grivas.jpg" border="0" /></p><p align="center"><span style="font-size:78%;"><em>I have a dream that one day this nation</em></span> ...</p><p></p><p> 2. Γιατί τα θυμήθηκα τούτα; <a href="http://locandiera.blogspot.com/2006/05/blog-post_02.html">Έλα ντε!</a> Που τες πολλές βλακείες που ακουστήκαν τσει μέσα, με εξαίρεση τον Στέλιο και τον Βαλεντίνο,</p><p><img style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/4648/2105/400/quixote.jpg" border="0" /></p><p></p><p></p><p>εξεχώρισα μια την οποία θέλω να σχολιάσω λλίο. Παραθέτει η Mirandolina κάποια σχόλια του Σεφέρη, των οποίων μια περίληψη εχει ως εξής; ''Στην Κύπρο υπάρχουν Έλληνες τους οποίους προσπαθούν να αφελληνίσουν''. Όποιος θέλει το ακριβές απόσπασμα ας ανατρέχει στα σχόλια. Πρώτα ορισμένες παρατηρήσεις στα λόγια αυτά: </p><p>α. Πουθενά δεν αναφέρεται η ύπαρξη άλλου λαού πλην των Ελλήνων στην Κύπρο από το Σεφέρη.</p><p>β. Αν υπήρχε σχέδιο αφελληνισμού του νησιού, πραγματικά, γιατί δόθηκε ανεξαρτησία στο νησί και αφεθήκαμε ελεύθεροι στον καθορισμό της πολιτισμικής μας ταυτότητας;</p><p>γ. "Εξαγορά και απαθλίωση των συνειδήσεων"...εεε...κάπου δαμέ εν θα πρεπε να υπάρχει τσαι η περιρρέουσα ατμόσφαιρα...τυπογραφικό λάθος θα ναι...</p><p>Τσαι μια γενική παρατήρηση: η τάση να χρησιμοποιούνται λόγια διακριθέντων ανθρώπων σε ένα τομέα για να υποστηριχθούν απόψεις που αφορούν ένα άλλο τομέα είναι τουλάχιστον αφελής. Ο Σεφέρης ήταν πρέσβης της Ελλάδας στην Αγγλία τον καιρό της διάσκεψης του Λονδίνου. Επίσης ήταν ο πλέον σημαντικος εκπρόσωπος του μοντερνισμού στην ελληνική ποίηση. Ο πρώτος έλληνας αποδέκτης βραβείου Νόμπελ Λογοτεχνίας. Ίσως ο σημαντικότερος κριτικός της νεοελληνικής λογοτεχνίας . Αυτά δεν σημαίνουν τίποτα στην προκειμένη συζήτηση. Θα δεχόμουν σαν επιχείρημα την τελευταία μελέτη κάποιου ιστορικού της εκπαίδευσης, ή κάποιου μελετητή των βρετανικών αρχείων ή οτιδήποτε άλλο. Ο Σεφέρης ήταν απλώς ένας σημαντικός (για τον ελληνικό χώρο) ποιητής. Ο Ελύτης χαιρέτησε την ίδρυση της ΠΟΛ.ΑΝ. του ανεκδιήγητου Σαμαρά, ο Hamsun και ο Pound αγκάλιασαν τον φασισμό, ο García Márquez ακόμα δεν μπορεί να εκφράσει μια διαμαρτυρία για ό,τι κάνει ο Κάστρο στην Κούβα. Οι καλλιτέχνες δεν είναι κάτοχοι της μιας μοναδικής αλήθειας. Είναι καιρός να ξεφύγουμε από αυτή τη ρομαντική ιδέα περί ποιητή-μυσταγωγού.Ο Σε φέρης ήταν μπλεγμένος πολιτικά και επαγγελματικά σε μια από τις πιο άσχημες περιόδους της ελληνικής ιστορίας. Η προσφορά του δεν έγκειτται στον πολιτικό στίβο αλλά στον ποιητικό. </p><p></p><p>ΥΓ 1: Γιατί ενώ ξεκινώ να γράφω κυπριακά γυριζω το στα καλαμαρίστικα; Θελω δουλειά...</p><p>ΥΓ 2: Για να μεν το ξηάννουμε: we're living in the Era of Black Mamba</p><p align="center">Ετοιμάζεται post όπου εξετάζεται η αφηγηματική διάσταση του έργου του Dark Prince σύμφωνα με ΄την αρχή του Godard</p><span style="font-size:130%;"><p align="left"> </p></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/20891743-114666083161901486?l=le-bouc-divin.blogspot.com' alt='' /></div>Pierre Menardnoreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-20891743.post-1146232667700750832006-04-28T16:08:00.001+03:002006-04-28T17:31:00.180+03:00Έφτασε η ώρα να το <a href="http://cavafis.compupress.gr/kavgr_16.htm">παραδεχτούμε</a>: <a href="http://www.usaweekend.com/00_issues/001029/001029shaq.html">The Big Aristotle</a> έπεσε. Στο ψεσινό παιχνίδι εναντίον τον Bulls ο Shaq είχε 8 πόντους, 4 ριμπάουντς,7 λάθη και 5 φάουλ σε 25 λεπτά. Ως τώρα κοροιδεύαμε τον εαυτό μας, τον αποκοιμίζαμε το βράδυ με παραμύθια της Χαλιμάς: απλώς προφυλάσσει τον εαυτό του για τα playoffs, ένας τραυματισμός είναι και θα περάσει, τα παραπάνω κιλά απλά τον προστατεύουν από τα σκληρά φάουλ... Για τους νεότερους ίσως να είναι απλά ο τελευταίος (o <a href="http://cavafis.compupress.gr/kavgr104.htm">Grant Hill </a>δεν πιάνεται με τόσα που έχει τραβήξει) των μεγάλων μιας άλλης εποχής, μιας εποχής που είχε τον Michael, τον Hakeem, τον Charles...Μπορεί να μην κέρδισε κάτι εναντίον αυτών αλλά έπαιξε για χρόνια εναντίον τους και έδειξε ότι ήταν θέμα χρόνου, άλλωστε κανείς αλλος δεν κέρδιζε εκτός από τον MJ. Ίσως πρέπει να πέσει έτσι, να θυσιαστεί για να ανοίξει ο δρόμος για τη νέα γενιά, ένα από τα επιφανέστερα μέλη της οποίας, ο Wade, έχει γίνει πλέον ο go-to-guy στην ομάδα του Shaq. Οι γιοι πρέπει να σκοτώσουν τους πατεράδες για να προχωρήσουν... <img style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/4648/2105/320/sacrifice1.jpg" border="0" /> Ως πέρσι τα πράματα είχαν μια σειρά. Ξέραμε ότι η ομάδα του Shaq θα ήταν πάντα ανάμεσα στις διεκδικήτριες, και αυτός πάντα εξαιρετικός. Τώρα πια, ακόμα κι αν βρει τον εαυτό του και πάρει τους Miami στο πρωάθλημα, θα ξέρουμε ότι θα είναι οι τελευταίες του εκλάμψεις. <a href="http://cavafis.compupress.gr/kavgr_40.htm">Θα είναι ο αποκαμωμένος πολεμιστής που βλέπει να περικυκλώνεται, να πεθαίνουν οι συμπολεμιστές του ένας ένας, που σφίγγει τα δόντια, σηκώνει με κόπο το σπαθί και ρίχνει όσα χτυπήματα μπορεί </a>...όχι για να γλυτώσει από το τέλος που είναι τόσο κοντά αλλά...για να σταθεί καλή μαζί του η Ιστορία, για να σταθεί αντάξιος των επίσης larger than life ομηρικών ηρώων που πέθαιναν όχι για την πατρίδα, όχι για την Ελένη αλλά για την υστεροφημία...αυτήν την υστεροφημία που πολλοί του την αρνήθηκαν (''μα, είναι τόσο εύκολο γι' αυτόν να κυριαρχεί με τέτοι κορμί'', ''πως να βασιστείς σε κάπιον που αν σταθεί στη γραμμή των βολών είναι πληγή και όχι κέρδος για την ομάδα του'', ''he should have scored more, rebound more and win more''). Μόνος, απόμαχος, γέρος στρατιώτης, βγαλμένος από μια άλλη εποχή, when the great centers roamed the earth, κοιτάει τους νέους στρατιωτες τελευταίας κοπιάς, τους swingmen, που με τόλμη και ενθυσιασμό ρίχνονται στον πόλεμο, χωρις να μπορούν να φανταστούν την <a href="http://cavafis.compupress.gr/kavgr_23.htm">αναπόφευκτη φθορά </a>τους. Χρόνια μετά, όταν ξεπερστούν και αυτά τα σύγχρονα όπλα (οι swingmen-slashers που μπορούν να τα κάνουν όλα μέσα στο γήπεδο, ο Black Mamba, o McGrady, o King, o Flash), και γίνει πια πραγματικότητα αυτό που μόλις έχει αρχίσει να αποκαλύπτεται μπροστά στα μάτια μας, οι 7'0 something power forwards who can run, handle, shoot the 3, rebound and pass (για την ώρα έχουμε μόνο τα κομμάτια τους, τα αντικείμενα που μας παραπέμπουν στη απόλυτη πλατωνική ιδέα, κι αυτά τα κομμάτια είναι o Amare, o Dirk, o Garnett, o Dwight Howard), χρόνια λοιπόν μετά, όταν αυτά τα τέλεια δημιουργήματα για μπάσκετ, τα παιδιά της ένωσης των γιων της πορτκαλί θεάς με τους γιους του ανθρώπου, όταν αυτές οι ιδανικές φαντασιώσεις του Naismith θα είναι ο κανόνας για όλες τις θέσεις της 5αδας και όχι η εξαίρεση, τότε που θα ναι αδύνατο να φανταστείς ότι κάτι λιγότερο τέλειο από την ίδια την Τελέιότητα μπορεί να υπάρξει, τότε ακριβώς ο Shaq θα πάρει τη θέση που του αξίζει. Όταν τα παιδιά μας θα μας λένε κοροιδευτικά: Μα πώς γίνεται ένας παίκτης των 170 κιλών να κυριάρχησε έτσι όπως λες; Μα πως μπορούσατε να θεωρείτε πλεονέκτημα τον όγκο του ενώ οι σημερινοί παίκτες είναι υπεραθλητές, τέλεια δημιουργήματα μιας τέλειας ευγονικής; Μα πως γίνεται να θεωρείτο καλός ένας παίκτης που έχανε 15-20 παιχνίδια το χρόνο από ανόητους τραυματισμούς; Σιγά τώρα, 60% FGperc, με νάνους θα παιζε! Μα δεν είναι αυτός ο χοντρός πάνω από τον οποίο είδα να καρφώνει ο Αmare το 2008, που ήταν πολύ γερασμένος για να σηκωθεί να τον κόψει; Όταν θα βλέπουμε με θλίψη: Ένα double team να είναι υπέραρκετο για να καλύψει οποιονδήποτε αντίπαλο Τους αστέρες να κάνουν <a href="http://cavafis.compupress.gr/kavgr_25.htm">τυπικές, προκάτ δηλώσεις </a>και να είναι παρόντες και στα 82 παιχνίδια, χωρίς να μας αφήνουν σε αγωνία για το πότε θα τους ξαναδούμε Τότε ακριβώς θα <a href="http://cavafis.compupress.gr/kavgr_36.htm">θυμόμαστε</a> ότι για <a href="http://cavafis.compupress.gr/kavgr_19.htm">τρία ανεπανάληπτα χρόνια</a>, ένας χοντρός σέντερ, μας έκανε να νομίζουμε ότι δεν ξαναβγήκε, και ότι ούτε θα ξαναβγει καλύτερος παίκτης στον κόσμο.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/20891743-114623266770075083?l=le-bouc-divin.blogspot.com' alt='' /></div>Pierre Menardnoreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-20891743.post-1146065351686014592006-04-26T17:35:00.000+03:002006-04-26T18:38:52.156+03:00Πριν 2 χρόνια και 2 μέρες το 76% των ελληνοκυπρίων είπε όχι (βροντερό, με τσιμεντοποιητικές ιδιότητες ). Οι άλλοι είπαμε ναι (απλά για δηλώσω εξαρχής τι υποστήριζα για να μεν το παίζω ουδέτερος.) Τούντες μέρες, έτσι για να τα θυμηθώ λλίο, αποφάσισα να το κάμω με τον τρόπο που ξέρω καλλύτερα. Να θκιαβάσω βιβλία για τούτο. Αγόρασα δύο (<a href="https://www.papazisi.gr/display_product.asp?S0=1&S1=1&amp;S2=10&S3=10&amp;ID=2035">τούτο</a> τσαι <a href="http://www.ibtauris.com/ibtauris/display.asp?K=900000000052246&sf_01=CAUTHOR&amp;st_01=HANNAY&sf_02=CTITLE&amp;sf_03=KEYWORD&sf_04=VX%5FISBN%3B%3D&amp;m=1&dc=1">τούτο</a>). Απέρριψα το <a href="http://www.livanis.gr/ViewShopProduct.aspx?Id=60682">τούτο</a> για τρεις λόγους: 1.Επειδή θυμούμαι τες ανταποκρίσεις του Ιγνατίου στο Mega Ελλάδας τσαι δεν μου φάνηκε ποττέ αρκετά καλός δημοσιογράφος. 2.Επειδή (και σε τούτο διορθώστε με αν κάμνω λάθος, αν και νομίζω ότι θυμουμαι καλά) στο ντοκυμαντέρ του Δρουσιώτη (η <a href="http://www.makarios.ws/cgibin/hweb?-A=980&amp;-V=perireousa">Περιρρέουσα ατμόσφαιρα</a>) αναφέρονται φοβερές παρανοήσεις (δεν ξέρω αν είναι που το πάθος του ή από απλή ανικανότητα στην αγγλική, μάλλον το πρώτο θα είναι) που έκαμνε από τες ανταποκρίσεις του στην Αμερική τον καιρό του δημοψιφήσματος, τσαι έππεσε που το μμάτι μου 3. Επειδή που το εφυλλομέτρησα μόλις επρωτοβγήκε έδωκε μου <a href="http://blog.readcy.net/archives/128">τούντην εντύπωση</a> Τεσπα, αρκετά με το βιβλίο που εν εθκιάβασα. Ετέλειωσα το πρώτο, του Χατζηδημητρίου και μπορώ εύκολα να το συνοψίσω: ''Πριν δύο χρόνια είχαμε μια φοβερή ευκαιρία λόγω σύγκλισης διαφόρων παραγόντων να λύσουμε το Κυπριακό με μια κάλλιστα αποδεκτή λύση αλλά είπαμε Όχι, επειδή δεν είχαμε ηγεσία να αντιληφθεί τη σπανιότητα της θετικής κατάστασης στην οποία βρισκόμασταν. Το αποτέλεσμα του Όχι; 1. Έτα ούλλα τσαμέ 2. Εσιέσαμε μεστην κλάτσα 3. Σάστα τσαι εγύρασιν'' Οφείλω να πω προκαταβολικά ότι συμφωνώ με τα πιο πάνω. Τί με εχάλασε στο βιβλίο; Το ότι επίστευκα τα τούτα τσαι πριν το θκιαβάσω. Καλά, εν μου προκαλείς τσαι εν μου αμφισβητείς τούτα που ήδη πιστεύκω (στο κάτω κάτω εφυλλομέτρησά σε, εν τσαι περίμενα αντίλογο). Που την άλλη όμως, ενώ εν μου χαλάς τσeίνα που πιστεύκω, αν μου προσθέτεις κάτι σε τσείνα πάλε. Τσαι το σιειρόττερο: Λαλείς τα ίδια για 260 σελ. Θέλω τα λεφτά μου πίσω!!! Ο Hannay που την άλλη, αν τσαι είμαι μόνο στη σελ. 49 (δαμέ μου αρκέυκει το κυρίως κομμάτι τσαι τελείωνουν τα εισαγωγικά) είναι ακριβώς όπως τον επερίμενα: Εγγλέζος. Τσαι εγώ πρέπει να είμαι που τους λλίους Κύπραίους (εν τσαι ξέρω άλλους τουλάχιστον προσωπικά) που λατρεύκουν την αγγλική νοοτροπία τουλάχιστον όπως φκαίνει που τα στερεότυπα (που το Σεπτέμβρη θα τους μάθω καλλίτερα, ως τότε χρέιάζομαι ένα <strong>σχήμα</strong> για να πορεύομαι, τσαι αφού χρησιμοποιώ τα θετικά στερεότυπα, ποιον πειράζω;). Εγγλέζος: νηφάλιος, φλεγματικός, υπόγειο χιούμορ, άνεση λόγου, ακρίβεια λόγου, ουδέτερος. Κόφκει σα μαχαίρι ο λόγος του γιατί εν καταφεύκει σε γενικότητες και αοριστολγίες (τους στυλ φταίν τσαι οι 2). Λαλεί σου ότι φταιν τσαι οι 2, αλλά λαλεί σου: στο θέμα Χ εν τούτοι που εδείξαν διάθεση για συμβιβασμό, στο Ψ εν οι άλλοι (κάτι που μου έκαμε εντύπωση: όταν αναφέρει έστω και συνοπτικά το θέμα της ασφάλειας, λαλεί ότι εν οι ΤΚ που επροβάλαν τες περισσότερες απαιτήσεις γιατί αισθανούνταν μεγαλύτερη ανασφάλεια) Τεσπα, θα δώσω πλήρη ανάλυση ελπίζω σε 1-2 μέρες που θα το τελειώσω. Για την ώρα: 1. Ακούω το soundtrack του Life Aquatic τσαι συγκεκριμένα τα: Life on Mars, Starman, Rebel Rebel &amp; Rock N' Roll Suicide του David Bowie, σε εκτέλεση στα πορτογαλικά μόνο με κιθάρα (ακουστική/κλασική εννα σας γελάσω) από τον Seu Jorge. 2. Κατεβάζω το Birth of the Cool του Miles Davis 3. Θα βάλω να δω stand-up comedy από τον Jamie Fox 4. Σε 2 ώρες θα πάω να φάω μεξικάνικα (fajitas chicken and beef, πρέπει να πείσω κάποιον να πάρει τσαι shrimp για να τες δοκιμάσω τσαι τσείνες) μετά από 2 χρόνια, με μια παρέα 10 ατόμων εκ των οποίων οι 3 μου είναι άγνωστοι. 5. Αποφάσισα τσαι ποια εν η ιδανική γυναίκα για μένα εμφανισιακά : <a href="http://merovingian.org/images/people/kate_moss_-_pirelli-2006.jpg">τούτη</a> Συνολικά: Θκιαβάζω βιβλία που μαρέσκουν, ακούω πράματα που μαρέσκουν, βλεπω πράματα που μαρέσκουν, τρώω πράματα που μαρέσκουν, γνωρίζω νέους ανθρώπους, βλέπω τσαι ωραία πρόσωπα. Α! Τσαι ο ήλιος έρκεψε να δύει, τσαι εγλύκανε το χρώμα του τσαι εν καρτζεί μου. <a href="http://www.imdb.com/title/tt0169547/">Sometimes there's so much beauty in the world I feel like I can't take it, like my heart's going to cave in</a>.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/20891743-114606535168601459?l=le-bouc-divin.blogspot.com' alt='' /></div>Pierre Menardnoreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-20891743.post-1146061687740521192006-04-26T17:24:00.000+03:002006-04-26T17:28:08.933+03:00Μήπως μπορεί κάποιος να μου προτείνει ένα καλό ιστορικό βιβλίο για την Κύπρο, με έμφαση στη δεκαετία του 60, που να εξετάζει κυρίως την ''χαμηλή'' ιστορία (δλδ. το πως ήταν η καθημερινότητα, η κοινωνία και να μην εστιάζει τόσο στα πολιτικά γεγονότα) ; Αν ξέρει κάποιος και μου το πει, θα κερδίσει την ευγνωμοσύνη μου, την εκτίμησή μου τσαι κούπες της μάμμας μου εν παίζουνται! (τώρα και νηστίσιμες)<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/20891743-114606168774052119?l=le-bouc-divin.blogspot.com' alt='' /></div>Pierre Menardnoreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-20891743.post-1145808874694192152006-04-23T19:00:00.000+03:002006-04-23T19:35:09.026+03:00''Αισθάνονταν την ανάγκη να συγκεντρωθεί. Βασανιζονταν έρμαιο από τις εντυπώσεις, από τις σχέσεις του με τα πράγματα, με τα πρόσωπα. <strong>Επιθυμούσε ένα σχήμα.</strong> '' <strong></strong> Λατρεύω τα αυτοαναφορικά μυθιοστορήματα. Λατρεύω την πειραματική πεζογραφία της γενιάς του 30. Λατρεύω τα καλά αστυνομικά μυθιστορήματα. Λατρεύω τον Καβάφη και όλους τους δραματικούς είρωνες ποιητές (Καρυωτάκης, Αναγνωστάκης, Αλεξάνδρου, cummings) Λατρεύω τα μυθιστορήματα του Κούντερα Λατρεύω τον σύντομο, οξύ, εύστοχο, ειρωνικό κριτικό λόγο του Κούρτοβικ και του Βαγενά Λατρεύω την ερευνητική δημοσιογραφία που αμφισβητεί ακόμα κι αν εθίζεται στην αμφισβήτηση (Δρουσιώτης) Λατρεύω τα μυθιστορήματα του Hollinghurst Λατρεύω τους αφορισμούς Λατρεύω τα blog του <a href="http://blog.readcy.net/">Γιώργου Στρατή</a>, της <a href="http://drakouna.blogspot.com/">Δρακούνας</a>, της <a href="http://www.carpediem19016.blogspot.com/">Carpediem</a>, της <a href="http://www.digital-era.org/">Σοφίας</a>, των <a href="http://sraosha.blogspot.com/">Sraosha-Rakasha</a>, του <a href="http://www.michaellazarou.com/">Μιχάλη</a> Εσείς τί αναγνώσματα λατρεύετε;<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/20891743-114580887469419215?l=le-bouc-divin.blogspot.com' alt='' /></div>Pierre Menardnoreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-20891743.post-1145808005660713582006-04-23T18:16:00.000+03:002006-04-23T19:00:05.710+03:00Επιστροφή λοιπόν στα πάτρια εδάφη, και πρώτα πρώτα θα ήθελα να εκφράσω τις ευχαριστίες σε όσους άφησαν comments στο προηγούμενο post μου: 1. Δρακούνα & Michaella: Για την λακωνικότητα, τη λιτότητα, για το μινιμαλισμό 2. Carpediem: Για την διακειμενικότητα. 3. μ: για τα επίκαιρα πολιτικά σχόλια :) Λοιπόν... Στην Ελλάδα πέρασα υπέροχα, αν και κατάφερα τις πρώτες 2 μέρες να κρεβατωθώ με φαρυγγοαμυγδαλίτιδα...Αν είμαι τόσο ευαίσθητος στην άνοιξη της Ελλάδας και της Κύπρου, δεν μπορώ καν να φανταστώ τι θα πάθω ένα χρόνο στο Εδιμβούργο... Αγόρασα πολλά βιβλία, λογοτεχνικά και ακαδημαϊκά. Ωστόσο από ένα από αυτά, που το διαβασα αυτή τη βδομάδα, πρέπει να σας αποτρέψω. Είναι το ο Δεύτερος Βίος των Τριών Ιεραρχών, της Έφης Γαζή, από τις εκδόσεις Νεφέλη. Εξετάζει διάφορες παραμετρους από την πρόσληψη (δλδ την καθιέρωση του εορτασμού, το πως από θρησκευτική εορτή έγινε εθνική, το πως ερμήνευσαν τον ρόλο τους οι πατέρες της εκκλησίας, και το πως τους ''διάβασαν'' οι πρυτάνεις του Παν. Αθηνών, και το πως όλα αυτά είναι μια πτυχή του λεγόμενου ελληνοχριστιανικού πολιτισμού), της εορτής των Τριών Ιεραρχών. Ενώ θεωρήτικά θα έπρεπε να μου αρέσει γιατί ιδεολογικά είμαι υπέρ του (ξέρω πόσο αντιδεοντολογικό είναι αυτό που λέω, θεωρητικά θα πρέπει να είσαι υπέρ κάποιου αφού πρώτα σε πείσει και όχι να είσαι biased), το βαρέθηκα. Είναι κατά τη γνώμη μου ένα χαρακτηριστικό δείγμα βιβλίου του οποίου ο συγγραφέας μπορεί να έχει μια γενική προοδευτική θέση (πιστέψτε με δεν είμαι τοσο κολλημένος όσο δείχνουν τα λόγια μου περί προοδευτισμού, αλλά κατα τη γνωμη μου οποιος κάνει πολιτισμική κριτική και ιστορία και νομίζει ότι ξεκινά από ουδέτερη θέση είναι γελασμένος) αλλά από συμπεράσματα μηδέν. Το μόο που κάνει είναι να παραφορτωνει το κείμενο με βαριά θεωρητική ορολογία, για να φαίνεται ότι λέει κάι το βαθυστόχαστο αλλά σε καμιά περίπτωση δεν συμβαίνει αυτό. Έχει αποφασίσει από πριν τι θα βρει, το βρίσκει, το ντύνει με jargon και αυτό ήταν:πάρε κόσμε μια εργασία...Τεσπα. Αν το χει διαβάσει κανείς άλλος ας μου πει τα σχόλια του, είμαι ανοιχτός σε διάλογο γιατί περίμενα πολύ περισσότερα από αυτό το βιβλίο. Θέλω να σας πω και για κάτι πολύ κυπριακό που μου συνέβει στο αεροπλάνο. <a href="http://drakouna.blogspot.com/2006_04_01_drakouna_archive.html">(Παράλληλο Κέιμενο - 3/4)</a> Καθόμουνα στη θέση μου, και γίνεται μια ανκοίνωση από τα μεγάφωνα: Ένας Χ ζητά από μια Ψ αν τον παντρευτεί. Έτσι δημόσια, μπροστά που ούλλους...Έννεν πολά κυπριακό? Επειδή έτυχε να κάθουνται μπροστά μου, άκουσα τον Χ να λαλεί της Ψ που ήταν σοκαρισμένη ακόμα τσαι εν είχεν απαντήσει ''Άτε μάνα μου δέχτου να τελειώνουμε'' Ήντα κυπρίοοι θεέ μου! Επίσης η Ψ απάντησε ''Ντάξει'' σάμπως τσαι ρωτούσαν την αν θέλει παστουρμά μεστο σάντουιτς. Μα πόση κυπριοσύνη πιον! Τσαι το κορυφαίο: πίσω που τον Χ+Ψ εκάθετουν ένας που έβλεπε 2 νέους ανθρώπους να αγαπιούνται, να αποφασίζουν να μοιραστούν τη ζωή τους τσαι δεν μπορούσε να κάμει τπτ άλλο που τα να κολλά στα άσχημα πράματα που (εφαντάζετουν πως) έβλεπε. Γιατί στο κάτω κάτω, τσαι τα ωραία πράματα που κάμνουν οι Κυπραίοι πρέπει να τα βλέπουμε. Γιατί εφτάσαμε στο σημείο, να περπατούν παρεές κυπραίων στη Ζωγράφου, τσαι να βλέπυν ή να ακούουν αλλους Κυπραίους τσαι να γελούν τσαι να λαλούν ''Εν κυπραίοι τούτοι''!!! Ε, τσαι συ ήντα μπου σαι μάνα μου;! Τεσπα... Η δρακούνα είπεν τα πολλά καλλύτερα as usual Λιωε ανδ λετ λιωε<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/20891743-114580800566071358?l=le-bouc-divin.blogspot.com' alt='' /></div>Pierre Menardnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-20891743.post-1144368105935882142006-04-07T02:47:00.000+03:002006-04-07T03:01:46.026+03:00Επειδή αύριο φεύγω για 10 μέρες για Ελάδα, όπου και σκοπέυω να περάσω ΥΠΕΡΟΧΑ,είπα να αφήσω ένα post στο οποίο όσα περισσότερα comments κάνετε τόσο το καλύτερο. Είναι μια συλλογή με αστεία προθανάτια λόγια. Όσοι σκεφτείτε ή ξέρετε άλλα προσθέστε τα. Θα ξαναμπ'ω σε δέκα μέρες, κάντε ότι μπορείτε για να μην είναι μηδέν τα comments. Ακολουθούν λοιπόν τα πρ.θαν. λόγια (με bold το αγαπημένο μου): 1. Προλαβαίνουμε να περάσουμε απέναντι; 2. Παραάξενη γεύση έχει. 3. Όχι ρε, δεν είναι πολύ κλειστή η στροφή 4. Τί είπες ότι γίνεται άμα τραβήξεις την περόνη; 5. Καλό σκυλάκι... 6. Διάολε, τα μπέρδεψα με τις ασπιρίνες 7. Σίγουρα αντέχει η γέφυρα; 8. Τρέχει τίποτα, ρε μάγκα; 9. Θυμάσαι αν είπε 5 ή 50 γραμάρια νιτρογλυκερίνη; 10. Ηρεμείστε το τηλεφώνημα για βόμβα ήταν μια συνηθισμένη φάρσα 11. Ποιο σχοινάκι ανοίγει το αλεξίπτωτο; 12. Είδες πόσο καλή ισορροπία ξέρω; 13. Θα σου πω εγώ ποιος δε ξέρει μπάνιο 14. Ας κάτσουμε κάτω απ' το δέντρο μέχρι να περάσει η μπόρα 15. Ας το ρισκάρουμε 16. Εδώ είμαστε ασφαλείς 17.<strong> Άντε φεύγω γιατί θα με σκοτώσουν οι δικοί μου</strong> 18. Ναι, τον έκλεισα τον γενικό 19. Μόνο πανω από το πτώμα μου Αυτά από μένα. Άντε ντε...γράψτε να δούμε<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/20891743-114436810593588214?l=le-bouc-divin.blogspot.com' alt='' /></div>Pierre Menardnoreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-20891743.post-1143363035425119132006-03-26T11:47:00.000+03:002006-03-26T11:56:57.996+03:00Are you aching for the blade That’s o.k. Were insured Are you aching for the grave That’s o.k. Were insured <strong>Were getting away with it</strong> <strong>All messed up</strong> <strong>Getting away with it</strong> <strong>All messed up</strong> <strong>That’s the living</strong> Daniel’s saving grace She’s out in deep water Hope he’s a good swimmer Daniel plays his ace Deep inside his temple He knows how to surf her Were getting away with it All messed up Getting away with it All messed up That’s the living Daniel drinks his weight Drinks like richard burton Dance like john travolta, now. Daniel’s saving grace He was all but drowning Now they live like dolphins Getting away with it All messed up Getting away with it All messed up That’s the living Getting away with it Getting away with it Getting away with it That’s the living That’s the living<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/20891743-114336303542511913?l=le-bouc-divin.blogspot.com' alt='' /></div>Pierre Menardnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-20891743.post-1142790397527358432006-03-19T19:44:00.000+02:002006-03-19T19:46:37.536+02:00''Αν ανέβεις σε λάθος τρένο, είναι ανώφελο να τρέχεις στο διάδρομό του στην αντίθετη κατεύθυνση'' <em>Ντίτριχ Μπόνχεφερ</em><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/20891743-114279039752735843?l=le-bouc-divin.blogspot.com' alt='' /></div>Pierre Menardnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-20891743.post-1142630869819270172006-03-17T23:08:00.000+02:002006-03-17T23:27:49.836+02:00Όπου βάλτος είναι δύο πράματα: 1. Η Κύπρος... σήμερα έκλεισα πέντε μέρες επαναπατρισμού...οι οποίες προβλέπεται να συνειστούν έως ότου να γίνουν 5 μήνες! Πως μπορείς να ζήσεις εδώ, έχοντας μάθει να ζεις έξω...Πως είναι δυνατόν η δεύτερη μεγαλύτερη εφημερίδα να δημοσιεύει άρθρο ίσα με το ένα τέταρτο της σελίδας, στο οποίο να αναφέρει (δεν τολμώ να χρησιμοποιήσω το ρήμα ''αναλύει''), ότι μπογιατζής συνελήφθει να εργοδοτεί παράνομ δύο αλλοδαπούς. Αυτό μόνο...όχι να προσπαθεί να το συνδέσει με το γενικότερο φαινόμενο της οικονομικής μετανάστευσης, ή με την παρανομία, ή τέλοσπάντων με την μεταμοντέρνα (ή κατά τους μεταστρουκτουραλιστές: την μεταμοντερνιστική) αποτίμηση της μπογιατιστικής αισθητικής (βλ. Benjamin The Work of Art in the Age of Mechanical Reproduction). Δεν έχω τολμήσει ακόμη να κοιτάξω τί παίζει στα σινεμά (αν και φαντάζομαι πως το Syriana που θα θελα νατο ξαναδώ θα το φέρουνε. Το είδα ενώ νύσταζα πολύ, κοιμήθηκα και λίγο στο πρώτο μέρος και λόγω της υπνηλίας αυτής μου φάνηκε σαν ταινία του Φελίνι, πολύ συνειρμική :). Αν ήτανε και ασπρόμαυρο θα έπαιζε για όσκαρ ξενόγλωσσης...σοβαρά τώρα καλή ταινία μου φάνηκε, κάτι είχε να πει γι' αυτό θα της δώσω και 2η ευκαιρία). Κάθε βράδυ ψιθυρίζω στον εαυτό μου <strong><em><a href="http://drakouna.blogspot.com/">Οι άλλοι ας πάνε στην Ελβετία, στο Λος Άντζελες, στον Άγιο Μαυρίκιο, στο τρίγωνο των Βερμούδων. Εμείς θα ζήσουμε σε μια άσχημη πόλη και θά’μαστε ευτυχισμένοι.</a></em></strong> <strong><em></em></strong> 2. Ο βάλτος επίσης αναφέρεται στο βάλτωμα μου βιώνω όσον αφορά τα ακαδημαϊκά μου... Έχω γίνει δεκτός από 3 πανεπιστήμια για μεταπτυχιακό: Το Nottingham για Critical Theory, το Edinburgh για General and Comparative Lit., και το Essex για Ideology and Discourse Analysis... Αγαπητοί συμπολίτες της blogoσφαιρας...όποιος έχει την παραμικρή ιδέα για κάποιο απ' αυτά τα τμήματα ας ρίξει τον οβολό του...ας αφήσει μια συμβουλή και να ξέρει ότι θα χει κερδίσει την ευγνωμοσύνη μου απο δω ως εκεί και πάλι πίσω...Αν μπορούσα μόνο να ξεκαθαρίσω μέσα μου το αν υπάρχει αντικειμενικότητα στις επιστήμες...αν υπάρχει αντικειμενική γνωση...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/20891743-114263086981927017?l=le-bouc-divin.blogspot.com' alt='' /></div>Pierre Menardnoreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-20891743.post-1141284966988179332006-03-02T09:05:00.000+02:002006-03-02T09:36:07.006+02:00Απλά τα πράματα: υπάρχουν στιγμές που πρέπει να αντιμετωπίσεις διλήμματα στη ζωή. Κι όταν λέω διλήμματα, δεν εννοώ μαλακίες. Πραγματικές αποφάσεις που κάθε επιλογή σου καίει. Καθορίζει το μέλλον σου, σε αναγκάζει να σκεφτείς πως έφτασαν τα πράματα σ' αυτό το σημείο. Μπορεί να νιώθεις ότι τα πράματα όπως τα έχτισες ως τώρα, ο κόσμος που έφτιαξες και έζησες ανέμελα γκρεμίζεται. Με λίγα λόγια τίθενται διλήμματα που στηρίζονται στο ερώτημα: ποιος είσαι; που θες να πας; Κι επειδή δεν θέλω να μιλάω αόριστα, ας το πω καθαρά: Ο Μιχαλάηκης ο τρέλας σε 22 παιχνίδια ως τώρα στο πρωτάθλημα έχει βάλει 30 γκολ!! Average rating 8.13, ρεκόρ στο champion's league με 5 γκολ σ' ένα ματς. Αλλά η ομάδα είναι δεύτερη στο πρωτάθλημα 5 βαθμούς πίσω από την ΑΕΚ. Έρχεται λοιπόν η Λυών και μου δίνει 5.3 εκατομμύθρια ευρώ για τον Τρέλα. Και ιδού το δίλημμα: πουλάω τον Μιχαλάκη, χάνοντας έτσι κάθε ελπίδα για το φετινό πρωτάθλημα, ρισκάροντας έτσι να απολυθώ αλλά έχοντας ένα πολύ καλό μπάτζετ για μεταγραφές και κτίσιμο του Ολυμπιακού όπως τον θέλω εγώ; Ή τον κρατάω, προσπαθώ για το πρωτάθλημα και ελπίζω να τον πουλήσω το καλοκαίρι; Και κοντά σ' όλα αυτά, παίζουν και συναισθηματικοί λόγοι. Κύπριος είναι γαμώτο, καημό το χα στα τόσα χρόνια που παίζω CM να έχω αστέρι της ομάδας ένα κύπριο. <em>Σε μερικούς ανθρώπους έρχεται μιά μέρα</em> <em>που πρέπει το μεγάλο Ναι ή το μεγάλο το Οχι</em> <em>να πούνε. Φανερώνεται αμέσως όποιος τόχει</em> <em>έτοιμο μέσα του το Ναι, και λέγοντάς το πέρα</em> <em>πηγαίνει στην τιμή και στην πεποίθησί του.</em> <em>Ο αρνηθείς δεν μετανοιώνει. Αν ρωτιούνταν πάλι,</em> <em>όχι θα ξαναέλεγε. Κι όμως τον καταβάλλει</em> <em>εκείνο τ' όχι -το σωστό- εις όλην την ζωή του.</em><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/20891743-114128496698817933?l=le-bouc-divin.blogspot.com' alt='' /></div>Pierre Menardnoreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-20891743.post-1140441511711272442006-02-20T14:57:00.000+02:002006-02-20T15:18:32.770+02:00Λοιπόν, επειδή σήμερα πήγα ένα περίπατο από πλαίσιο και είδα ότι η νέα έκδοση του <a href="http://www.sigames.com/wwsm/">θρύλου</a> βγήκε, είπα να θυμηθώ κι εγώ και να μοιραστώ μαζί σας πως κόλλησα κι εγώ μ' αυτό το παιχνίδι. ήμνουνα στους τελευταίους 2 μήνες στο στρατό, ήμουνα και δόκιμος οπότε είχα ΑΠΕΙΡΟ χρόνο να σκοτώσω. Μαζί μ΄ένα άλλο φίλο καθόμασταν και παίζαμε διάφορα παιχνίδια σ' ένα πανάρχαιο υπολογιστή της κακιάς ώρας (286 νομίζω!). Είχαμε βρει ένα football management παιχνιδάκι και μας άρεσε και είπα να ψάξω να βρω το καλύτερο της αγοράς. Πήρα 1-2 περιοδικά και είδα ότι καλύτερο θεωρείτο το championship manager 3. Θα ρχόμουνα και Ελλάδα τότε, είχα μόλις αγοράσει κι ένα καινούργιο laptop και ήθελα να το χαρώ. Πήγα σ' ένα μαγαζί με πειρατικά κι έδωσα 5 λίρες (8 ευρώ περίπου), πήρα το CM3 και πήγα σπίτι και το φόρτωσα. Σκέτη απογοήτευση: οθόνες γεμάτες στατιστικά, σχετικά πολύπλοκο interface, καθόλου γραφικά... Επειδή όμως όπως είπα είχα χρόνο να σκοτώσω του δωσα μια δεύτερη ευκαιρία. Έμαθα να κάνω μεταγραφές, να αξιολογώ τους παίκτες μέσω των στατιστικών τους, ανανεώσεις συμβολαίων, να εντοπίζω διαμαντάκια σε αφρικανικές χώρες κλπ. Πάντα έπαιρνα μια μικρή ομάδα και ήθελα να την ανεβάζω ψηλά, ποτέ δεν έπαιρνα έτοιμους συλλόγους. Πήρα λοιπόν την Stoke, από τη δεύτερη κατηγορία Αγγλίας και σε 2 χρόνια ήμουνα στην premier league με δύο πρωταθλήματα στις μικρότερες κατηγορίες. Για το επίπεδο της premier league όμως ήμουν μεσαίος. Στα πρώτα δύο χρόνια είχα έρθει 5ος και 6ος. Είχα καλή ομάδα αλλά δεν είχα κανένα φοβερό γκολτζή. Και εκείνο το καλοκαίρι έμεινε ελέυθερος από την Wolves ο Robbie Keane. Είχε καλή απόδοση, καμιά ένα γκολ κάθε 2 ματς περίπου, καλά στατιστικά και δεν το πολυσκέφτηκα. Σκέφτηκα ότι στη χειρότερη περίπτωση θα ήταν μια κάλή επιλογή. Αρχίζει η νέα σεζόν. Πρώτο ματς νικάω 4-0, ένα γκολ ο Robbie, βαθμολογία 10, αλλά δεν τρελάθηκα, όλη η ομάδα είχε παίξει καλά. Στο δεύτερο ματς 3-0, πάλι γκολ ο Robbie, πάλι 10 αλλά και πάλι δεν τρελάθηκα. Τρίτο ματς, νικάω 8-0, με 7 γκολ του Robbie!!! Άυτό ήταν. Έβαλε 106 γκολ την πρώτη του χρονιά σε 60 ματς (στο FA Cup είχε 23 γκολ σε 8 ματς). Για δέκα χρόνια είχε περισσότερα γκολ από παιχνίδια. όταν τέλειωσε η καριέρα του είχε 960 γκολ! Έφτιαξα τουρνουά προς τιμήν του αφού αφυπηρέτησε, και έβαλε τα θεμέλια για τη μεγάλη Stoke που για τα επόμενα 20 χρόνια όήρε 19 πρωταθλήματα, καμιά 30 κύπελλα, 6 champions league, διηπειρωτικά κλπ! Γιατί όλα αυτά σήμερα; Γιατί απλά με τη νέα έκδοση ήδη άρχισα να σκέφτομαι ποια θα είναι η τυχερή ομάδα που θα της κάνω δυναστεία!!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/20891743-114044151171127244?l=le-bouc-divin.blogspot.com' alt='' /></div>Pierre Menardnoreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-20891743.post-1140166270893251612006-02-17T10:26:00.000+02:002006-02-17T10:51:10.910+02:00Κανονικά αυτό το post θα πρεπε να το βαζα στο άλλο μου το blog, το ''ακαδημαϊκό'' μου, αλλά αφού φαίνεται ότι δεν μπορώ να βρω ώρα να το στήσω ας το βάλω εδώ. Αυτές τις μέρες πακετάρω, ήρθε η ώρα να πάω πίσω Κύπρο (κι όσοι από εσάς με βλέπετε με μια κάποια συμπάθεια, ευχηθείτε μου να μην κάτσω παραπάνω από λίγους μήνες!). Κάποτε μάζευα διάφορες φράσεις που διάβαζα και μ'άρεσαν, και μαζί μάυτές έγραφα και διάφορες δικές μου, ήταν τότε που πίστευα πως οι αφορισμοί μπορούν να σώσουν τον κόσμο. (''Πολιτισμός είναι η δυνατότητα επιλογής'', ''η Βίβλος είναι το υπέρτατο μυθιστόρημα μαγικού ρεαλισμού'', διόρθωνα και τον Κούντερα: ''σκοπός ενός μυθιστορήματος είναι να πει, όχι αυτό το οποίο μόνο εκέινο μπορεί να πει, αλλά να το πει <strong>με τον τρόπο εκείνο</strong> με τον οποίο μόνο εκείνο μπορεί να το πει''), διάβασα και μια ωραία φράση από το Ζ του Βασιλικού, που περιγράφει τον έρωτα (την ίδια την πράξη, όχι το συναίσθημα): ''χάνομαι σε σένα και κυβερνάς το χαμό μου''. Τέσπα, για να πω τώρα και την φράση που βρήκα και μου άρεσε, και έχει κάποια ακαδημαϊκή χροιά. Είναι του Νίτσε: <strong>Το τίμημα του να είναι κανείς καλλιτέχνης είναι να αντιλαμβάνεται ως περιεχόμενο, ως το ΄πράγμα αυτό καθεαυτό΄, εκείνο που όλοι όσοι δεν είναι καλλιτέχνες αποκαλούν ΄μορφή΄</strong> Φαίνεται ωραίο σα φράση, και όταν το διάβασα το ενστερνίστηκα...Στο επόμενο blog (γιατί κατάλαβα ότι αν κάτσω να την αναλύσω δε θα σχολάσω στην ώρα μου), θα γράψω ορισμένες σκέψεις πάνω σ’αυτήν. Ευπρόσδεκτος όποιος θέλει να σχολιάσει και να δούμε όταν ξαναποστάρω σε τι συμφωνούμε η διαφωνούμε<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/20891743-114016627089325161?l=le-bouc-divin.blogspot.com' alt='' /></div>Pierre Menardnoreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-20891743.post-1140083393103865762006-02-16T11:49:00.000+02:002006-02-16T11:49:53.113+02:00Talk about a shitty, shitty birthday...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/20891743-114008339310386576?l=le-bouc-divin.blogspot.com' alt='' /></div>Pierre Menardnoreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-20891743.post-1139735517072900802006-02-12T11:07:00.000+02:002006-02-12T11:11:57.083+02:00Για κάποια που μου ανανέωσε την πίστη ότι υπάρχουν πραγματικά ξεχωριστοί άνθρωποι εκεί έξω. Μακάρι να μουνα εγώ πιο ώριμος και δυνατός, και να ταν τα πράγματα κάπως αλλιώς... I've kissed your lips and held your head. Shared your dreams and shared your bed. I know you well, I know your smell. I've been addicted to you. Goodbye my lover. Goodbye my friend.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/20891743-113973551707290080?l=le-bouc-divin.blogspot.com' alt='' /></div>Pierre Menardnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-20891743.post-1139477812140273162006-02-09T11:02:00.000+02:002006-02-09T11:39:12.296+02:00Λοιπόν, Σήμερα θα περιγράψω μία από της αγαπημένες μου αναμνήσεις από την εφηβική μου ηλικία...Πρέπει να ήμουνα 15-16 χρονών και ήμουνα άγρια κολλημένος με το μπάσκετ. Παρακολουθούσα κάθε αγώνα που έδειχνε η τηλεόραση (ακόμα και κυπριακούς, για τέτοια αρρώστια μιλάμε!!!) και διάβαζα φανατικά Τρίποντο (για όσους δεν ξέρουν ήτανε το μοναδικό έντυπο αφιερωμένο αποκλειστικά για μπάσκετ, και κάθε απόγευμα πέμπτης-γιατί πέμπτη ερχότανε στην Κύπρο- έτρεχα στο περίπτερο και το διάβαζα ολόκληρο το σαββατοκύριακο). Για να καταλάβετε κόλλημα, αγαπημένη μου συζήτηση ήταν το αν είναι πραγματικό τεσσάρι ο Οικονόμου (φυσικά και δεν ήταν ο απατεώνας: ήταν βαρύ τριάρι, με μηδενική άμυνα και απλώς καλό σουτ!ακούς εκεί τεσσάρι με μέσο όρο 3 ριμπάουντ το παιχνίδι και χρονιά με μόλις 2 κοψίματα!!!) Τεσπα, καλοκαίρι θα τανε, ύπνο δεν είχα και έκατσα και διάβαζα το τρίποντο γύρω στις 2 το βράδυ...Πρέπει να είχε κανένα Ευρωμπάσκετ γιατί έβλεπα το σήμα μιας διοργάνωσης και προσπαθούσα κι εγώ να το σχεδιάσω σ' ένα χαρτί...Καθώς λοιπόν σχεδίαζα, μου ήρθε ιδέα να διοργανώσω κι εγώ ένα τουρνουά. Παίρνω λοιπόν καθαρό φύλλο κι άρχισα να γραφω κανονισμούς και πιθανούς συμμετέχοντες. Τόσα λεφτά η συμμετοχή (για ναγοράσουμε τα κύπελλα προφανώς!! είχαμε και τέτοια!!), τόσες ομάδες κλπ Η ανταπόκριση ήταν άμεση και θετική. Μαζέυτηκαν άλλες 4 ομάδες και μία που είχα εγώ κι η παρέα μου σύνολο πέντε. Η δική μας η ομάδα ήταν ο θρυλικός Αραφάτ (που εκείνο το καλοκαίρι σάρωσε όλα τα τουρνουά στα οποία συμμετείχε:3). ήμουνα εγώ το τριαροτεσσάρι (που ήμουνα σκυλί στην άμυνα, μάρκαρα και τις πέντε θέσεις), ο Μιχάλης ο ξάδελφος μου playmaker (πολύ καλό σουτ, διείσδυση και βρισκόταν με τον Αντρέα με κλειστά τα μάτια), ο Κυριάκος ο αδελφός μου σούτιγκ γκαρντ-τριάρι (που είχε απίστευτο ταλέντο αλλά δεν πάσαρε από το δεξί στο αριστερό του πόσο μάλλον σ' εμάς!) ο Αντρέας τεσσάρι (πελώριο κορμί, απίστευτα δυνατός, φοβερό σουτ, ο ηγέτης μας δεν δεχότανε να χάνει με τίποτα, ο σκόρερ μας) και ο Αντώνης (για τους γνωρίζοντες Notis) που ήτανε ο σέντερ μας (ψηλό παιδί καλός αμυντικός) Πρωτο ματς κληρωθήκαμε με την άλλη ομάδα του χωριού, τους διαλύσαμε 60-20, 65-30, κάπου εκεί έφτασε το σκορ! Στον τελικό πέσαμε με την θεωρητικά καλύτερη ομάδα, τους νικούσαμε 40-10 στο ημίχρονο και δεν εμφανίστηκαν στο δεύτερο! Εκείνη η μέρα ήτανε πραγματικά απίστευτη: για τρία χρόνια, αυτά τα συγκεκριμένα 5 άτομα παίζαμε σχεδόν κάθε μέρα μαζί, και νομίζω ότι ήταν απλώς μια μεγάλη προπόνηση για εκείνη τη μέρα. Παίζαμε σαν να ήταν η δεύτερη μας φύση. Είχαμε φυσικά ο καθένας χτυπητές αδυναμίες σαν παίχτες, εγώ πχ δεν μπορούσα να κάνω επιτυχημένη διείσδυση με τίποτα, αλλά είχαμε μάθει ο ένας τον άλλο τόσο καλά που καλύπταμε τις ασυναμίες μας χωρίς καν να το σκεφτούμε. Μας έιχε γίνει ένστικτο, 2η φύση.Εγώ για παράδειγμα όταν μάρκαρα παίκτη στη γραμμή του άφηνα αρκετό χώρο ώστε να νομίσει ότι μπορεί να κάνει διείσδυση. Τον οδηγούσα στους ψηλούς, αυτοί έβγαιναν πάνω του κι εγώ άλλαζα και πήγαινα πάνω στον παίκτη που άφηναν οι ψηλοί. έτσι ο επιτιθέμενος δεν μπορούσε να πασάρει και έπρεπε να προσπαθήσει για το σουτ, αλλά όταν είχες τον Αντρέα και τον Νότη που να περάσει σουτ!! Ερχότανε κι αδελφός μου που νόμιζες ότι είχε ελατήρια στα πόδια. Ή ο Μιχάλης να κάνει lob-entry πάσα στον Αντρέα, να τρέχει πάνω του έτσι ώστε ο Αντρεας να κρατάει και την μπάλα αλλά να κάνει και σκριν ταυτοχρόνως, να κόβει ο Μιχάλης μέσα, να πασάρει πίσω ο Αντρέας που τραβούσε τους ψηλούς πάνω του και ο Μιχάλης να τελέιώνει τη φάση με layup. Ομάδα με όλη τη σημασία της λέξης. Χημεία, πανηγύρια ήπιαμε κοκακόλα μέσα από τα κύπελλα μετά. Στο επόμενο post θα αναφέρω τον σχηματισμό του Αραφάτ, και το τί περάσαμε για φτάσουμε στην πρώτη μας νίκη!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/20891743-113947781214027316?l=le-bouc-divin.blogspot.com' alt='' /></div>Pierre Menardnoreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-20891743.post-1139214766919573822006-02-06T10:30:00.000+02:002006-02-06T10:32:46.926+02:00How happy the blameless vessal's lot The world forgetting by the world forgot. Eternal sunshine of the spotless mind Each prayer accepted each wish resigned.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/20891743-113921476691957382?l=le-bouc-divin.blogspot.com' alt='' /></div>Pierre Menardnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-20891743.post-1138100952511464162006-01-24T13:06:00.000+02:002006-01-24T13:09:12.520+02:00¨...always torn between these two unavoidable commonplaces –that there are no objects except particular ones and no science except of the general- but always finding comfort and something like attraction in this other, slightly less widespread truth, that the general is at the heart of the particular, and therefore (contrary to the common perception) the knowable is at the heart of the mysterious. ¨<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/20891743-113810095251146416?l=le-bouc-divin.blogspot.com' alt='' /></div>Pierre Menardnoreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-20891743.post-1138050942295960392006-01-23T23:01:00.000+02:002006-01-23T23:15:42.303+02:00<div align="justify">Κατά τη γνώμη μου οι δύο γελοιογράφοι των Νέων, ο Τάσος Αναστασίου και ο Δημήτρης ο Χαντζόπουλος, είναι οι καλύτεροι σήμερα στην Ελλάδα. </div><div align="justify">Από τον Αναστασίου μ'αρέσει πολύ το σχέδιο του, οι χαρακτήρες που σχεδιάζει είναι απίστευτοι, μου μοιάζουνε για παρανοϊκά ανθρωπάκια, που το μάτι τους γυαλίζει! Και οι ατάκς του είναι κορυφαίες, αλλά πολλές φορές είναι πολύ παλαιο-αριστερός για τα γούστα μου. Χωρίς αυτό να σημαίνει ότι δεν είναι και εκείνα τα αστεία του επιτυχημένα...</div><div align="justify"></div><div align="justify">Ο Χαντζόπουλος, που κι αυτός έχει δικό του διακριτό σχέδιο έχει απίστευτες ατάκες.</div><div align="justify">Αυτό το Σάββατο που μας πέρασε συγχρονιστήκανε και μας έδωσαν ο καθένας μία απο τις καλύτερές τους γελοιογραφίες όλων των εποχών, γί' αυτό δεν άντεξα και τις δημσιεύω.</div><div align="justify"> </div><div align="justify"></div><div align="justify">1. Αναστασίου: 2. Χαντζόπουλος:</div><div align="justify"> </div><div align="justify"></div><div align="justify"></div><div align="justify"></div><div align="justify"><a href="http://photos1.blogger.com/blogger/4648/2105/1600/21-1-06.gif"></a></div><div align="justify"><a href="http://photos1.blogger.com/blogger/4648/2105/1600/21-1-06.gif"><img style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/4648/2105/320/21-1-06.jpg" border="0" /></a><a href="http://photos1.blogger.com/blogger/4648/2105/1600/21-1-06.0.gif"><img style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/4648/2105/320/21-1-06.0.jpg" border="0" /></a></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/20891743-113805094229596039?l=le-bouc-divin.blogspot.com' alt='' /></div>Pierre Menardnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-20891743.post-1138049609685431392006-01-23T22:48:00.001+02:002006-01-23T23:29:56.423+02:00<a href="http://photos1.blogger.com/blogger/4648/2105/1600/21-1-06%2081%20points.jpg"><img style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/4648/2105/320/21-1-06%2081%20points.jpg" border="0" /></a> <a href="http://photos1.blogger.com/blogger/4648/2105/1600/5271838_7_2.jpg"><img style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/4648/2105/320/5271838_7_2.jpg" border="0" /></a> <a href="http://photos1.blogger.com/blogger/4648/2105/1600/scoreboard.jpg"><img style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/4648/2105/320/scoreboard.jpg" border="0" /></a> Δεν γίνονται <a href="http://msn.foxsports.com/nba/story/5270892">αυτά τα πράματα!</a> Απλά δεν γίνονται. Για να πούμε τα πράματα με τ'όνομά τους, αν κρίνουμε βάσει μόνο το ταλέντο, δλδ, το καθαρό ταλέντο, ο <a href="http://www.nba.com/playerfile/kobe_bryant/index.html">Kobe</a> είναι ο καλύτερος όλων των εποχών, end of story. Είμαστε τυχεροί που τον ζούμε...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/20891743-113804960968543139?l=le-bouc-divin.blogspot.com' alt='' /></div>Pierre Menardnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-20891743.post-1137887424410506232006-01-22T01:41:00.000+02:002006-01-22T01:50:58.590+02:00Κάπως σαν αστείο είπαμε αντίο πήρα το πικάπ σου και μου πήρες το ψυγείο Πήρες τα σεντόνια, πήρα τη μπιγκόνια κι απ’ το χωρισμό μας έχει κλείσει <em>μία ώρα</em> δε θέλω να σε ξαναδώ, <em>ππούλι</em> μου τα κάναμε σαλάτα Θέλω μονάχα να σου πω πως απόψε γέννησε η γάτα Έκανε παιδάκια, δυο τιγρέ γατάκια τα 'χει παρατήσει στης κουζίνας τα πλακάκια Μοιάζουν τα καημένα παραζαλισμενα κι έβγαλα το ένα <em>Αγγελικούλα</em> σαν εσένα Δε θέλω να σε ξαναδώ... Άραγε που να 'σαι, άραγε θυμασαι που ’λεγες στη γάτα «<strong>Σερενάτα, μη φοβάσαι</strong> <strong>Σ’ όλη τη ζωή μου θα 'σαι το γατί μου</strong> <strong>Δε θα ξαναδώσω σ’ άλλη γάτα την ψυχή μου</strong>» Δε θέλω να σε ξαναδώ... Μες στη σιφονιέρα έγινε μητέρα άφησε τα δυο της τα γατάκια εδώ πέρα Κι έφυγε από μένα για να ‘ρθει σε σένα πες μου τι να κάνω τα 'χω πια κι εγώ χαμενα Μαύρα τα μαντάτα για τη Σερενάτα που παλιά την τάιζες μπαρμπούνια μαρινάτα Τώρα δε σε νοιάζει πού ξεχειμωνιάζει ούτε αν μας την πάτησε κανένας καμικάζι Δε θέλω να σε ξαναδώ... Μάτια μου αντίο, τέλειωσε τ’ αστείο Πήγα το πρωί και ξαναγόρασα ψυγείο Πάρε άλλα πιάτα, βρες μιαν άλλη γάτα όμως να θυμάσαι πού και πού την Σερενάτα Δε θέλω να σε ξαναδώ, <em>ππούλι</em> μου τα κάναμε σαλάτα Θέλω μονάχα να σου πω πως απόψε χάσαμε τη γάτα Δε θέλω να σε ξαναδώ, <em>ππούλι</em> μου τα κάναμε σαλάτα Θέλω μονάχα να σου πω πως απόψε χάσαμε τη γάτα<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/20891743-113788742441050623?l=le-bouc-divin.blogspot.com' alt='' /></div>Pierre Menardnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-20891743.post-1137720663336880852006-01-20T03:21:00.000+02:002006-01-20T03:31:03.343+02:00Κακοί άνθρωποι απ' το παρελθόν μην ξανάρχεστε... Μην ασχολείστε μαζί μου... Μην με αναφέρετε... Εδώ και 6 χρόνια κατάφερα να φτιάξω ένα υπέροχα δυσλειτουργικό εαυτό που να μπορεί να μελαγχολεί μόνο με τις σκέψεις του και με την ψυχική του κατάσταση... Γι' αυτό πραγματικά αφού δεν χρειάζομαι λόγους για να στεναχωρηθώ... ή για να μελαγχολήσω... δεν είναι ανάγκη να ενοχλείστε... Μην μου δίνετε αφορμές... θα περάσω μ' αυτές που μου δίνω εγώ... Γι' αυτό άλλη μια φορά: Μακριά κακοί άνθρωποι Γιάλλα ππιρί που δαμέ<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/20891743-113772066333688085?l=le-bouc-divin.blogspot.com' alt='' /></div>Pierre Menardnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-20891743.post-1137668612911325892006-01-19T12:53:00.000+02:002006-01-19T13:03:32.916+02:00"...θα 'ναι κρίμα να στην πάρει κάποιος άλλος ενώ εσύ πρώτος αισθάνθηκες του βυθού της τα κοράλλια... ...Απόψε φεύγει κάποιο τρένο για ένα τόπο ωραίο και ξένο αλλά εσύ πρώτη φορά νιώθεις πως όλα εδώ συμβαίνουν Χριστός γεννάται σ' ένα μήνα κι ό,τι εύχεσαι ξεκίνα..."<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/20891743-113766861291132589?l=le-bouc-divin.blogspot.com' alt='' /></div>Pierre Menardnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-20891743.post-1137591511475698652006-01-18T15:35:00.000+02:002006-01-18T15:38:31.483+02:00<strong><span style="font-family:arial;font-size:130%;">How to Disappear Completely</span></strong> That there That's not me I go Where I please I walk through walls I float down the Liffey I'm not here This isn't happening I'm not here I'm not here In a little while I'll be gone The moment's already passed Yeah it's gone And I'm not here This isn't happening I'm not here I'm not here Strobe lights and blown speakers Fireworks and hurricanes I'm not here This isn't happening I'm not here I'm not here<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/20891743-113759151147569865?l=le-bouc-divin.blogspot.com' alt='' /></div>Pierre Menardnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-20891743.post-1137289198320592812006-01-15T03:36:00.000+02:002006-01-19T13:04:33.810+02:00Σε ονομάζω θα πει σε χάνω Σε σωπαίνω λοιπον μες στα χρόνια αμνηστεύοντας τα εγκλήματά μου Σιωπή και σε σωπαίνω Σε μεγαλώνω μέσα μου σα να 'σουν θαύμα Και ψηλαφίζοντας το ανείπωτο Σαν το χέρι ενός παιδιού κάτω απ' την άμμο Σιωπή και σε σωπαίνω<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/20891743-113728919832059281?l=le-bouc-divin.blogspot.com' alt='' /></div>Pierre Menardnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-20891743.post-1137288728712462332006-01-15T03:25:00.000+02:002006-01-15T03:32:08.713+02:00Η γιαγιά η Εβγενία, πότε σκούπιζε πότε μάζεβε ένα-ένα τα φύλλα που έπεφταν στην τσιμεντένια αβλή, από τη φθινοπωρινή μουριά. Κάθε μέρα, κάθε φθινόπωρο, κάθε χρόνο, εξήντα τόσα χρόνια... Ο παππούς ο Σοφοκλής, από τότε που έγινε συνταξιούχος, κάθουνταν και διάβαζε ρομάντσα και έριχνε πασιέντζες. Κάθε φορά που έσκυβε η γιαγιά η Εβγενία να μαζέψει ένα δύο φύλλα, παππούς χειροκροτούσε. Η γιαγιά στο κάθε χειροκρότημα έκανε εβγενική υπόκλιση. Του παππού οι παλάμες φαγώθηκαν από τα χειροκροτήματα και της γιαγιάς η πλάτη έγινε οριζόντια σαν τη σανίδα του σιδερώματος. Ο παππούς ο Σοφοκλής λάτρεβε τη γιαγιά την Εβγενία που κάποτε ονειρεβόταν να γίνει μπαλλαρίνα.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/20891743-113728872871246233?l=le-bouc-divin.blogspot.com' alt='' /></div>Pierre Menardnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-20891743.post-1137288191257875932006-01-15T03:04:00.001+02:002006-01-19T13:10:17.673+02:00<div align="justify">Διάβαζα <a href="http://ta-nea.dolnet.gr/print_article.php?e=A&f=18438&amp;amp;amp;amp;amp;m=N11&aa=1">αυτό</a> και <a href="http://ta-nea.dolnet.gr/print_article.php?e=A&amp;f=18438&m=N48&amp;aa=1">αυτό</a> σήμερα στα Νέα, και δεν μπορούσα να μην θυμηθώ τον <a href="http://www.costas-simitis.gr/index.php">Σημίτη</a>, τον μοναδικό άνθρωπο σ' αυτή τη χώρα που τόλμησε ως πολιτικό όραμα να προσφέρει το μη όραμα, που ιδεολογία του ήταν η κατάργηση της ιδεολογίας...τον μοναδικό άνθρωπο που μας ενέπνευσε γιατί μας πρόσφερε την μη ανάγκη για έμπνευση...</div><div align="justify"> </div><div align="justify">Όταν λοιπόν ο "άψυχος τεχνοκράτης", έγραφε στ' αρχίδια του την εκκλησία στην υπόθεση των ταυτοτήτων, χωρίς να δέχεται την περίπτωση συζήτησης μ' αυτήν, να τι κάνει ο πρωθυπουργός της διπλανής πόρτας. Έλεος πια! Πάρτε τον για φαί και για μπύρες, αφού είναι τόσο πιο προσιτός από τον τεχνοκράτη, αφού είναι τόσο έντιμος βάλτε τον να φυλάει τα παιδιά σας (προς θεού όμως, όχι τα σουβλάκια σας!!!!)...μην τον έχετε όμως να κυβερνάει...Αν είναι δυνατόν <a href="http://www.iospress.gr/issues/church.htm">αυτός ο άνθρωπος </a>να είναι συνομιλητής της πολιτείας για το Σύνταγμα...</div><div align="justify"> </div><div align="justify">Αφιερωμένο λοιπόν εξαιρετικά κάτι γραμμένο από τον αρχηγό τον μη-ιδεαλιστών ("είναι...ρομαντικοί"):</div><div align="justify"> </div><div align="justify"> </div><div align="justify"></div><div align="justify"></div><div align="justify"></div><div align="justify"></div><div align="justify"></div><div align="justify"></div><div align="justify"></div><div align="justify"></div><div align="center"><span style="font-size:180%;">Ο Βασιλεύς Δημήτριος</span></div><div align="center"><span style="font-size:180%;"></span> </div><div align="center"><span style="font-size:180%;"></span></div><div align="right"><span style="font-size:78%;">Ώσπερ ου βασιλεύς, αλλ' υποκριτής,</span></div><div align="right"><span style="font-size:78%;">μεταμφιέννυται χλαμύδα φαιάν αντί της τραγικής</span></div><div align="right"><span style="font-size:78%;">εκείνης, και διαλαθών υπεχώρησεν. </span></div><div align="right"><span style="font-size:78%;"></span></div><div align="right"><span style="font-size:78%;">ΠΛΟΥΤΑΡΧΟΣ, ΒΙΟΣ ΔΗΜΗΤΡΙΟΥ</span></div><div align="right"><span style="font-size:78%;"></span> </div><div align="right"></div><div align="right"><span style="font-size:78%;"></span></div><div align="center"><span style="font-size:130%;">Σαν τον παραίτησαν οι Μακεδόνες </span></div><div align="center"><span style="font-size:130%;">κι απέδειξαν πως προτιμούν τον Πύρρο</span></div><div align="center"><span style="font-size:130%;">ο βασιλεύς Δημήτριος (μεγάλην</span></div><div align="center"><span style="font-size:130%;">είχε ψυχή) καθόλου - έτσι είπαν - </span></div><div align="center"><span style="font-size:130%;">δεν φέρθηκε σαν βασιλεύς. Επήγε</span></div><div align="center"><span style="font-size:130%;">κ' έβγαλε τα χρυσά φορέματά του,</span></div><div align="center"><span style="font-size:130%;">και τα ποδήματά του πέταξε</span></div><div align="center"><span style="font-size:130%;">τα ολοπόρφυρα. Με ρούχ' απλά</span></div><div align="center"><span style="font-size:130%;">ντύθηκε γρήγορα και ξέφυγε.</span></div><div align="center"><span style="font-size:130%;">Κάμνοντας όμοια σαν ηθοποιός που όταν η παράστασις τελειώσει,</span></div><div align="center"><span style="font-size:130%;">αλλάζει φορεσιά κι απέρχεται.</span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/20891743-113728819125787593?l=le-bouc-divin.blogspot.com' alt='' /></div>Pierre Menardnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-20891743.post-1137271118857883052006-01-14T22:17:00.000+02:002006-01-15T03:55:12.710+02:00<div align="justify">Χθες την Παρασκευή έκανα τις εκδόσεις Πόλις (ο καλύτερος κατά τη γνώμη μου εκδοτικός οίκος στην Ελλάδα μαζί με τη Νεφέλη) πλουσιότερες κατά 51.90 ευρώπουλα... Οι πολιτικός μου εαυτός διάλεξε να επιμορφωθεί με: <a href="http://www.hup.harvard.edu/catalog/RAWTHR.html">Θεωρία της Δικαιοσύνης </a>του <a href="http://en.wikipedia.org/wiki/John_Rawls">John Rawls</a>, <a href="http://www.sup.org/book.cgi?book_id=2450%202451%20">Πέραν της Αριστεράς και της Δεξιάς</a> του <a href="http://en.wikipedia.org/wiki/Anthony_Giddens">Anthony Giddens</a>, και <a href="http://www.hup.harvard.edu/catalog/RORACH.html">Η Αριστερή Σκέψη στην Αμερική του 20ου αιώνα </a>του <a href="http://en.wikipedia.org/wiki/Richard_Rorty">Richard Rorty</a>. Άρχισα να διαβάζω τον Rorty (του οποίου θα ήθελα να μάθω τη σκέψη γιατί σε αρκετές πηγές εντάσσουν τον αγαπημένο μου διανοούμενο τον Stanley Fish -<a href="http://en.wikipedia.org/wiki/Stanley_Fish">εδώ</a> και <a href="http://www.mv.helsinki.fi/home/kniemela/fish.htm">εδώ</a>- στην ίδια σχολή, τον νεοπραγματισμό), και βρίσκω αρκετά σημεία με τα οποία διαφωνώ, πρέπει να καταφέρω να τα οργανώσω για να γράψω γι' αυτά. Προκαταβολικά σημειώνω ότι αν και στο αυτί του βιβλίου σημειώνεται ότι "...Ο Ρόρτυ αρνείται ότι μπορούμε να γνωρίσουμε την Αλήθεια...υποστηρίζει ότι αυτό που έχει σημασία δεν είναι αν οι ιδέες μας ανταποκρίνονται στην πραγματικότητα αλλά αν μας βοηθούν να ζήσουμε σε μια πιο δίκαιη και δημοκρατική κοινωνία βασισμένη στην έννοια της αλληλεγγύης" (στάση ζωής που νομίζω ότι με καλύπτει αρκετά...), νομίζω ότι στην πράξη ακυρώνεται (τουλάχιστον στο πρώτο κεφάλιο που διάβασα). Τεσπα, θα το μελετήσω καλύτερα, για να μην κρίνω άδικα...</div><div align="justify">Ο Giddens από ένα πρόχειρο μετροφύλλημα φαίνεται τρομερά ενδιαφέρων, ενώ ο Rawls νομίζω ότι θα ήταν ιδανικό βιβλίο να το διαβάσεις σε μια <a href="http://www.photo.net/photo/pcd2357/concord-library-reading-room-23.4.jpg">τέτοια βιβλιοθήκη</a>, ή <a href="http://www.utexas.edu/maps/main/images/img/img0064.gif">τέτοια</a>, με post-it, ένα ωραίο τετράδιο για σημειώσεις σαν αυτό που πήρα πριν 2 βδομάδες από το Παρίσι (μόλις βρω καιρό θα ανεβάσω μια φωτογραφία του, είναι κουκλί!!!) και μπόλικο καφέ (κατά προτίμηση White Chocolate Mocca από τα Starbucks με σαντιγύ και σιρόπι σοκολάτας, αν συνοδεύεται και από ένα muffin μπανάνα-καραμέλα ακόμα καλύτερα...παραφέρομαι το ξέρω!!), και όταν φεύγεις από τη βιβλιοθήκη να βρίσκεις ένα φίλο που να έχει τις ίδιες εμμονές με σένα για να συζητατε τα όσα διάβασες...</div><div align="justify">Άλλα βιβλία που αγόρασα αυτές τις μέρες:</div><div align="justify">-Αναγνωστάκης (Άπαντα τα Ποιήματα, ένα βιβλίο με κριτικές του και ένα βιβλίο με αρθρα γενικότερου -συνήθως πολιτικού- ενδιαφέροντος)</div><div align="justify">-Μεταμοντερνισμός του Frederic Jameson</div><div align="justify">-Το Θείο Τραγί και το Καημοί στο Γρυπονήσι του Σκαρίμπα</div><div align="justify">-The Modern American Novel του Malcolm Bradbury</div><div align="justify">-Το Tin Drum του Grass</div><div align="justify">-Moon Palace του Auster</div><div align="justify">-Black and Bleu του Ian Rankin</div><div align="justify">-2 βιβλία για τον Tarantino</div><div align="justify">AND LAST BUT NOT LEAST................</div><div align="justify">-Το The Line of Beauty και το The Folding Star του Alan Hollinghurst</div><div align="justify">Αυτά τα δύο τελευταία που πρόλαβα να τους ρίξω μια ματιά είναι απίστευτης τεχνικής βιβλία, σε κάνουν να ξαναπιστεύεις στην έννοια του αληθινού ταλέντου.Ειδικά οι πρώτες 30-40 σελίδες του The Line Of Beauty, πρέπει να γίνουν ιερό κείμενο μάθησης για κάθε επίδοξο μυθιστοριογράφο. Ο τρόπος με τον οοίο κατορθώνει να δώσει και να δέσει το παρελθόν με το παρόν της αφήγησης είναι απίστευτος. Με ελάχιστη ανάγνωση ξέρεις ότι πρέπει να ξέρεις για τον ήρωα, και κυρίως με το ξέρεις φυσικά, αβίαστα...Θέλω να τις διαβάζω κάθε μέρα μπας και κολλήσει τίποτα και σε μένα. Αυτά...Σας τα πρηξα με τη βιβλιοφιλία μου σήμερα...</div><div align="justify"></div><div align="justify">PS</div><div align="justify"></div><div align="justify">Όσοι θέλετε να δείτε μια κωμική σειρά, με ξεχωριστό στυλ και άποψη, που δεν κυνηγάει την ατάκα σε κάθε δευτερόλεπτο σε σημείο να κουράζει απίστευτα (Βλ. Friends), πηγαίντε να νοικιάσετε το The Office. Αγγλικό χιούμορ και τα μυαλά στα κάγκελα!!!</div><div align="justify"></div><div align="justify"></div><div align="justify"></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/20891743-113727111885788305?l=le-bouc-divin.blogspot.com' alt='' /></div>Pierre Menardnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-20891743.post-1137154956206901632006-01-13T14:20:00.000+02:002006-01-15T03:54:09.396+02:00Όποιος καταλάβει (και συμφωνήσει με) τον παρακάτω διάλογο κερδίζει: 1. Την αιώνια μου εκτίμηση γιατί θα με κάνει να νιώσω λιγότερο μόνος στις εμμονές μου άρα όχι τόσο απροσάρμοστο... 2. Την αιωνια μου αντιπάθεια γιατί θα με κάνει να νιώσω λιγότερο μόνος στις εμμονές μου άρα όχι τόσο ξεχωριστό... -Who´s statue is this? -It´s not a statue baby, it´s an Oscar... -Who´s Oscar is this? -Spielberg´s... -Who´s Spielberg? -Spielberg´s dead baby... Spielberg´s dead...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/20891743-113715495620690163?l=le-bouc-divin.blogspot.com' alt='' /></div>Pierre Menardnoreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-20891743.post-1137112297068372322006-01-13T02:09:00.000+02:002006-01-13T02:31:37.086+02:00Δεν εξηγείται αλλιώς: κάποιοι μας περάνε για πρόβατα... Γίνεται συζήτηση (ο όρος αυτός χρησιμοποιείται με όση ελαστικότητα γίνεται γιατί σε μια τέτοια στρουθοκαμηλίζουσα χώρα ακόμα οι λέξεις έχουν χάσει τη σημασία τους: δεν σημαίνουν...) περί της νομιμοποίησης της συμβίωσης των ομοφυλοφίλων. Δύο είναι τα κυριότερα επιχειρήματα που έχουν παρουσιαστεί από τους αντιτιθέμενους στην αναγνώριση ίσων δικαιωμάτων στους ομοφυλόφιλους: 1. Η κοινωνία δεν είναι έτοιμη να δεκτεί κάτι τέτοιο 2. Υπάρχουν πολύ σημαντικότερα προβλήματα (π.χ. οικονομία, εθνκά θέματα) αυτή τη στιγμή που πρέπει να αντιμετωπιστούν Ο μόνος λόγος που θα προσπαθήσω να εξηγήσω την διαφωνία μου με αυτά τα επιχειρήματα δεν είναι γιατί νομίζω ότι είναι απαραίτητος ο αντίλογος (είναι τόσο αδύναμα άλλωστε), αλλά γιατί με εξοργίζουν τόσο πολύ με την απίστευτη ηλιθιότητά τους που θέλω να νιώσω ότι κάπως αντιπαρατάσσομαι κι εγώ στη μαλακία που τους δέρνει... 1. Στ' αρχίδια μου η ετοιμότητα της κοινωνίας. Αν έπρεπε να περιμένουμε πότε η πλειοψηφία θα ήταν σε θέση να δεχτεί κάθε θέμα-ταμπού τότε τίποτα δεν θα χε περάσει. Γι' αυτό ψηφίζουμε ηγετες, για να οδηγήσουν την κοινωνία κι όχι να σέρνονται πίσω απ' αυτήν. Να πουν καθαρά ότι πέρα από την κοινωνία, ούτε αυτοί οι ίδιοι δεν είναι έτοιμοι, κι όχι να το παίζον πεφωτισμένοι προοδευτικοί τους οποίους τραβά προς τα πίσω η απελπιστικά χαμηλή στάθμη του λαουτζίκου...Δε μας χέζετε λέω γω... 2. Ναι υπάρχουν κι άλλα σημαντικά θέματα. Δύο σημεία: 1.Δεν είναι πιο σημαντικά. Θέλουμε να νομίζουμε ότι είμαστε ευρωπαϊκό κράτος. Τελευταία φορά που το ψαξα η Ευρώπη (της οποίας είμαστε μέλος τρομάρα μας) υιοθετεί την αστική φιλελεύθερη δημοκρατία ή τη σοσιαλδημοκρατία που στηρίζονατι στα δικαιώμαα του ατόμου. Μπορεί η οικονομία ή ό,τι άλλο να είναι σημαντικό, αλλά η υπονόμευση της βασικής αρχής κάθε σύγχρονου συντάγματος δεν είναι λιγότερο. 2.Σε τι θα υστερήσει η οικονομία, σε τί θα ζημιωθούν τα εθνικά θέματα αν αναγνωριστεί αυτό το δικαίωμα στα ομοφυλόφιλα ζευγάρια; Μήπως ζητούν επίδομα, ή τάχα θα αποδυναμωθεί η διαπραγματευτική θέση της χώρας έναντι της Μακεδονίας (όχι ΠΓΔΜ); Το λυπηρό είναι ότι όλοι καταλαβαίνουμε πόσο ψέματα και υπεκφυγές είναι όλα αυτά. Κι όμως καθόμαστε και βλέπουμε παραβίαση ανθρωπίνων δικαιωμάτων να συμβαίνει κάθε μέρα και δεν μας καίγεται καρφί. Θέλω να βρω κι άλλα λόγια για να βρω πόσο τραγικο είναι αυτό που συμβαινει αλλά πραγματικά, αν χρειάζεται τίποτα άλλο πέρα από την προηγούμενη πρόταση τότε δεν τα πάμε καθόλου καλά<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/20891743-113711229706837232?l=le-bouc-divin.blogspot.com' alt='' /></div>Pierre Menardnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-20891743.post-1137098108825233942006-01-12T22:19:00.000+02:002006-01-12T22:35:08.833+02:00"Κάθε ένα κλειδί που γίνεται εδώ, δίνουμε και δύο δωρεάν!". Έγραφε η πινακίς με μεγάλα ασημένια γράμματα. Έκανα τους υπολογισμούς μου, και χαμογέλασα πονηρά. Προσπάθησα να κρύψω τη χαρά μου, αλλά δεν μπόρεσα γιατί ήταν ένας στρογγυλός καθρέφτης απέναντί μου, κι είδα εμέ να χαμογελά με κερδοσκοπική ικανοποίηση. Πληρώνοντας για τριάντα -οιαδήποτε- κλειδιά, έπαιρνα ενενήντα όλα μαζί. Τα εξήντα δωρεάν! Ολόδικά μουεξήντα ολοκαινούργια κλειδιά, γυαλιστερά, επιχρωμιμωμένα και βαριά! Εξήντα και τριάντα μας κάνουν ενενήντα κλειδιά!... Πήρα το κλειδί της μπροστινής πόρτας και μπήκα ψύχραιμα στο μοντέρνο κλειδαράδικο. Με ύφος τάχα αδιάφορο -ενώ η καρδιά μου χτυπύσε ακατάπαφστα, γιατί φοβόμουν μπας και αλλάξει γνώμη την τελεφταία στιγμή ο ανόητος κλειδαράς- , παρουσιάσα το κλειδί της μπροστινής πόρτας του σπιτιού μου και λέω ατάραχα: "Πιάσε ενενήντα κλειδιά όλα μαζί φίλε μου. Και πες μου πόσο κοστίζει, πληρώνω για τριάντα φυσικά. Ορίστε πληρώνω προκαταβολικά. Ενενήνα όλα μαζί έτσι; "Κάθε ένα δύο δωρεάν έτσι γράφει η πινακίς απ' έξω. Τρεις φορές τριάντα μας κάνουν ενενήντα. Εμ πήγαμε και σχολείο. Χε, χε ... ορίστε, ορίστε τα λεφτά. Ξέρετε, βιάζομαι λιγάκι". Άναψα τσιγάρο. Να μην χάσω την ψυχραιμία μου, λέω. Έβαλα το σπιρτόξυλο στο στόμα και πέταξα το τσιγάρο σε μια γλάστρα μ' έναν πλαστικό υάκινθο. Μάσησα το σπιρτόξυλο 'το κατάπια' μετά άρχισα να δαγκώνω το κάτω χείλι. Τα χέρια μου έτρεμαν. Κρύος ιδρώτας άρχισε να τρέχει από το μέτωπό μου, μισόκλεισα το αριστερό μάτι. Ο ιδρώτας έτσουζε. Έκανα μια απεγνωσμένη προσπάθεια αφτοσυγκέντρωσης. Πέταξα τα λεφτά στον πάγκο κι έφυγα τρέχοντας.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/20891743-113709810882523394?l=le-bouc-divin.blogspot.com' alt='' /></div>Pierre Menardnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-20891743.post-1137093935925187582006-01-12T21:14:00.000+02:002006-01-12T21:25:35.933+02:00<div align="center">ΣΗΜΕΙΩΜΑ ΠΡΟΕΙΣΑΓΩΓΙΚΟ ή ΠΕΡΙΛΗΨΗ ΠΡΟΗΓΟΥΜΕΝΩΝ </div><div align="center"> </div><div align="left"> Είχα -για τα γέλια- ένα ''μέρος'' να ''παίξω''</div><div align="left"> ένα ρόλο σε έργο μυστήριο θα μ' ανάγγελνεν ένα (ως θάμπαινα απ' έξω) χαιρώο εμβατήριο</div><div align="left"> Και θάμουν -για κέφι- τί τέλειος όταν με τούτη μου ήθελε προβώ γκριμάτσα στο φως της Σκηνής -ως assorti θα μου' ρχόταν και φόρμα και φάτσα...</div><div align="left"> Και να - 'μαι!. Μα κύταξε: Ζικ-ζακ λυγμού βιόλας κειδά με περδίκλωσε -που ο κόσμος μ' εκύτα- και -φείδι- ένα σφύριγμα των φλαούτων κι όλας με βρήκε -σαϊτα.</div><div align="left"> Τι αστείο!. Θα γέλαγα.. Μα πάλι η ανάσα μου, επιάστη σε τρέμενς βιολιού -σάμπως βούρλου και κάτω -όρνια ανήσυχα- μου εκρώξαν τα μπάσα στον κρότο ταμπούρλου!.</div><div align="left"> Σοβαρά;... Θα τραγούδα;... Κι' είχα -στο Δία τ' ορκίζομαι- ένα ρόλο ίδιο θάμα... Δεν μούπαν πως θάκλαιγα κι' αντίς κωμωδία θα παίξω σε δράμα... </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/20891743-113709393592518758?l=le-bouc-divin.blogspot.com' alt='' /></div>Pierre Menardnoreply@blogger.com0