ΤΕΧΝΟ-ΛΟΓΙΑ

Αυτές τις μέρες αναμετρούμαι με τον Κουτσό Άγγελο, του Αλέξη Πανσέληνου. Γενικά δεν μου αρέσει να χρησιμοποιώ τόσο βερμπαλιστικές φράσεις αλλά όταν διαβάζω ένα τέτοιο κείμενο νιώθω ότι δεν μπορώ να το αποδώσω παρά με αυτό το ρήμα. Αναμετρούμαι για μου ζητά να μετρηθώ, να δω πόσος είμαι, να δω αν θα μπορέσω να φτάσω στα μέτρα του, να δω αν θα μπορέσω να γράφω κι εγώ έτσι, να ελέγχω το υλικό μου τόσο καλά. Όσοι δεν το χετε διαβάσει σας συνιστώ να μην χάσετε τέτοια ευκαιρία. Παρά το μέγεθός του κυλάει εύκολα. Πάρα πολλές φορές ξαναδιάβασα προτάσεις για να μπορέσω να συνειδητοποιήσω πλήρως την απίστευτη μαεστρία με την οποία χειρίζεται τη γλώσσα ο Πανσέληνος. Βρήκα και στο διαδίκτυο κάποιες συνεντέυξεις του, αλλά και κριτικές από ανθρώπους των οποίων τη γνώμη εκτιμώ πολύ. Πριν τις διαβάσω θα κάτσω να ξαναδιαβάσω το ίδιο το βιβλίο άλλη μια φορά, μέσα στο weekend γιατί πρέπει να το επιστρέψω, αλλά θα προσπαθήσω να το δω από μια πιο τεχνική σκοπιά. Να δω δηλαδή το πως στήνει την πλοκή, και κυρίως τους διαλόγους του. Κι επίσης ώς καταφέρνει να κάνει μυθιστόρημα για την Κατοχή, με την Ιστορία πανταχού παρούσα, χωρίς όμως να νιώθεις ότι το βιβλίο είναι πρόσχημα για να μιλήσει για ιστορικά γεγονότα. Παραθέτω κι ένα μικρό απόσπασμα που μου άρεσε:

''... κατάγομαι απ' αυτές τις χαλασμένες τάξεις που δεν ανήκουν πουθενά. Κι αντί ν' απολαμβάνουν τις χαρές του κόσμου που τους κρατά αγκαλιά, έχουν το βλέμμα πάντα στραμμένο πιο ψηλά, πιο κει πάντα, λες κι υπάρχει ευτυχία και χαρά πιο πέρα, απέναντι, μακριά από δω, έξω από μας. Θαρρείς και.''

Επίσης, για να μην ξεχνίόμαστε, Κύπριος σκηνοθέτης, ο Γιάννης Οικονομίδης , συμμετέχει στις Κάννες (όχι στο διαγωνιστικό τμήμα, αλλά στην Εβδομάδα Κριτικής) με την νέα του ταινία. Έχω δει την προηγούμενή του, το Σπιρτόκουτο, και ό,τι και να πει κανείς γι' αυτή την ταινία είναι λίγο. Από τις λίγες (μαζί με τον Γιάνναρη και τον Γραμματικό) που θα μπορούσε να πει κανείς ότι δικαιολογούν την όποια αισιοδοξία για τον ελληνικό κινηματογράφο, ο οποίος κατά τη γνώμη μου έχει χαθεί ανάμεσα σε ταινίες που δεν είναι τίποτε άλλο από τηλεοπτικά επεισόδια ξεχειλωμένα, ή διανοητικές κατασκευές που δεν αφορούν τον θεατή αλλά τον δημιουργό τους. Άυτός είναι ο λόγος που ο αμερικάνικος κινηματογράφος είναι για μένα η χρυσή τομή μεταξύ διανόησης και λαϊκότητας (Michael Mann, Coen brothers, Scorsese and so many more). Τεσπα, αν βρείτε πουθενά το Σπιρτόκουτο, κάντε στον εαυτό σας τη χάρη (do yourself a favour, πάντα νόμιζα ότι η αγγλική σύνταξη έχει επηρεάσει τη σύγχρονη Ελληνική πολύ περισσότερο από το λεξιλόγιο), και νοικιάστε την.

Και για να μιλήσουμε και για κάτι πιο σοβαρό: Έχει παίξει κανείς την νέα έκδοση του Fooball Manager 05/06? Αν ναι τί σύστημα χρησιμοποιείτε; Εγώ πάω να καταλήξω στο 4-2-3-1:

ST

AM AM AM

DM DM

DL DC DC DR

GK

Εισηγήσεις;