Ο Βασιλεύς Δημήτριος (πούντον;.............)

First off, before we bother with the stuff that can be put into words: 1. ΟΧΙ... ΕΝΝΕΝ ΠΑΡΕΛΘΟΝ Το σχέδιο Ανάν για μένα ήταν ο μοναδικός λόγος για τον οποίο άξιζε να διχαστούν οι Ελληνοκύπριοι. Θυμούμαι τσείνες τες μέρες ελέαν οι παραπάνω ότι ανεξάρτητα με το τελικό αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος εκείνο που εν σημαντικό είναι να μεν επέλθει διχόνοια μεταξύ μας...Είπε μου το τσαι μια φίλη μου μια μέρα που της αγόρευα θερμά υπέρ του σχεδίου. τσαι εγώ απάντησα της πως αν δεν διχαστούμε, αν δε διαφωνήσουμε πραγματικά για το πως βλέπουμε τη πατρίδα μας τα επόμενα χρόνια, τότε εν ηξέρω για τί αξίζει να διαφωνούμε. Όπως υπήρχαν πολλά ΟΧΙ έτσι υπήραν και πολλά ναι. Θα προσπαθήσω λοιπόν να πω τί ήταν το δικό μου ναι: Πιστεύκω ότι η πατρίδα μου (που όσον τσαν με λυπεί -εν πολλά, πιστέψετέ με- είναι η ελληνοκυπριακή Κύπρος) πρέπει ναν κράτος με αξιοπρέπεια στον εξωτερικό χώρο. Πράμα που σημαίνει ότι πρώτα θα μπορεί να δει κριτικά το παρελθόν της. Δεύτερο να καταλάβει, να αξιολογεί τις συνθήκες τσαι να μπόρει να συνεργάζεται με τα άλλα κράτη και τους διεθνείς οργανισμούς ειδικά όταν μπορεί να προωθήσει το συμφέρον της. Πιστεύκω ότι η πατρίδα μου πρέπει να είναι μια δυτικού τύπου, φιλελεύθερη δημοκρατία που σημαίνει: διούμε εμφαση στην κρατική διάσταση της εξουσίας και δεν μας ενδιαφέρει η εθνικότητα και η θρησκεία κάθε πολίτη. Επίσης σημαίνει ότι μπορεί κάπιος να ασκεί κριτική χωρίς να δαιμονοποιείται. Σημαίνει ακόμα ότι διαμορφώνει υπεύθυνους πολίτες με κριτική σκέψη, που όταν πηαίνουν τσαι ψηφίζουν για 27 χρόνια τους ηγέτες που εδεσμευτήκαν για διζωνική δικοινοτική ομοσπονδιά, ξέρουν τί εψηφίαζαν. Για μένα τούτα εδιακυβευούνταν με το δημοψήφισμα. Για αυτό δεν είναι παρελθόν.

I have a dream that one day this nation ...

2. Γιατί τα θυμήθηκα τούτα; Έλα ντε! Που τες πολλές βλακείες που ακουστήκαν τσει μέσα, με εξαίρεση τον Στέλιο και τον Βαλεντίνο,

εξεχώρισα μια την οποία θέλω να σχολιάσω λλίο. Παραθέτει η Mirandolina κάποια σχόλια του Σεφέρη, των οποίων μια περίληψη εχει ως εξής; ''Στην Κύπρο υπάρχουν Έλληνες τους οποίους προσπαθούν να αφελληνίσουν''. Όποιος θέλει το ακριβές απόσπασμα ας ανατρέχει στα σχόλια. Πρώτα ορισμένες παρατηρήσεις στα λόγια αυτά:

α. Πουθενά δεν αναφέρεται η ύπαρξη άλλου λαού πλην των Ελλήνων στην Κύπρο από το Σεφέρη.

β. Αν υπήρχε σχέδιο αφελληνισμού του νησιού, πραγματικά, γιατί δόθηκε ανεξαρτησία στο νησί και αφεθήκαμε ελεύθεροι στον καθορισμό της πολιτισμικής μας ταυτότητας;

γ. "Εξαγορά και απαθλίωση των συνειδήσεων"...εεε...κάπου δαμέ εν θα πρεπε να υπάρχει τσαι η περιρρέουσα ατμόσφαιρα...τυπογραφικό λάθος θα ναι...

Τσαι μια γενική παρατήρηση: η τάση να χρησιμοποιούνται λόγια διακριθέντων ανθρώπων σε ένα τομέα για να υποστηριχθούν απόψεις που αφορούν ένα άλλο τομέα είναι τουλάχιστον αφελής. Ο Σεφέρης ήταν πρέσβης της Ελλάδας στην Αγγλία τον καιρό της διάσκεψης του Λονδίνου. Επίσης ήταν ο πλέον σημαντικος εκπρόσωπος του μοντερνισμού στην ελληνική ποίηση. Ο πρώτος έλληνας αποδέκτης βραβείου Νόμπελ Λογοτεχνίας. Ίσως ο σημαντικότερος κριτικός της νεοελληνικής λογοτεχνίας . Αυτά δεν σημαίνουν τίποτα στην προκειμένη συζήτηση. Θα δεχόμουν σαν επιχείρημα την τελευταία μελέτη κάποιου ιστορικού της εκπαίδευσης, ή κάποιου μελετητή των βρετανικών αρχείων ή οτιδήποτε άλλο. Ο Σεφέρης ήταν απλώς ένας σημαντικός (για τον ελληνικό χώρο) ποιητής. Ο Ελύτης χαιρέτησε την ίδρυση της ΠΟΛ.ΑΝ. του ανεκδιήγητου Σαμαρά, ο Hamsun και ο Pound αγκάλιασαν τον φασισμό, ο García Márquez ακόμα δεν μπορεί να εκφράσει μια διαμαρτυρία για ό,τι κάνει ο Κάστρο στην Κούβα. Οι καλλιτέχνες δεν είναι κάτοχοι της μιας μοναδικής αλήθειας. Είναι καιρός να ξεφύγουμε από αυτή τη ρομαντική ιδέα περί ποιητή-μυσταγωγού.Ο Σε φέρης ήταν μπλεγμένος πολιτικά και επαγγελματικά σε μια από τις πιο άσχημες περιόδους της ελληνικής ιστορίας. Η προσφορά του δεν έγκειτται στον πολιτικό στίβο αλλά στον ποιητικό.

ΥΓ 1: Γιατί ενώ ξεκινώ να γράφω κυπριακά γυριζω το στα καλαμαρίστικα; Θελω δουλειά...

ΥΓ 2: Για να μεν το ξηάννουμε: we're living in the Era of Black Mamba

Ετοιμάζεται post όπου εξετάζεται η αφηγηματική διάσταση του έργου του Dark Prince σύμφωνα με ΄την αρχή του Godard