Ευχαριστίες, Κυπριακότητα κλπ

Επιστροφή λοιπόν στα πάτρια εδάφη, και πρώτα πρώτα θα ήθελα να εκφράσω τις ευχαριστίες σε όσους άφησαν comments στο προηγούμενο post μου: 1. Δρακούνα & Michaella: Για την λακωνικότητα, τη λιτότητα, για το μινιμαλισμό 2. Carpediem: Για την διακειμενικότητα. 3. μ: για τα επίκαιρα πολιτικά σχόλια :) Λοιπόν... Στην Ελλάδα πέρασα υπέροχα, αν και κατάφερα τις πρώτες 2 μέρες να κρεβατωθώ με φαρυγγοαμυγδαλίτιδα...Αν είμαι τόσο ευαίσθητος στην άνοιξη της Ελλάδας και της Κύπρου, δεν μπορώ καν να φανταστώ τι θα πάθω ένα χρόνο στο Εδιμβούργο... Αγόρασα πολλά βιβλία, λογοτεχνικά και ακαδημαϊκά. Ωστόσο από ένα από αυτά, που το διαβασα αυτή τη βδομάδα, πρέπει να σας αποτρέψω. Είναι το ο Δεύτερος Βίος των Τριών Ιεραρχών, της Έφης Γαζή, από τις εκδόσεις Νεφέλη. Εξετάζει διάφορες παραμετρους από την πρόσληψη (δλδ την καθιέρωση του εορτασμού, το πως από θρησκευτική εορτή έγινε εθνική, το πως ερμήνευσαν τον ρόλο τους οι πατέρες της εκκλησίας, και το πως τους ''διάβασαν'' οι πρυτάνεις του Παν. Αθηνών, και το πως όλα αυτά είναι μια πτυχή του λεγόμενου ελληνοχριστιανικού πολιτισμού), της εορτής των Τριών Ιεραρχών. Ενώ θεωρήτικά θα έπρεπε να μου αρέσει γιατί ιδεολογικά είμαι υπέρ του (ξέρω πόσο αντιδεοντολογικό είναι αυτό που λέω, θεωρητικά θα πρέπει να είσαι υπέρ κάποιου αφού πρώτα σε πείσει και όχι να είσαι biased), το βαρέθηκα. Είναι κατά τη γνώμη μου ένα χαρακτηριστικό δείγμα βιβλίου του οποίου ο συγγραφέας μπορεί να έχει μια γενική προοδευτική θέση (πιστέψτε με δεν είμαι τοσο κολλημένος όσο δείχνουν τα λόγια μου περί προοδευτισμού, αλλά κατα τη γνωμη μου οποιος κάνει πολιτισμική κριτική και ιστορία και νομίζει ότι ξεκινά από ουδέτερη θέση είναι γελασμένος) αλλά από συμπεράσματα μηδέν. Το μόο που κάνει είναι να παραφορτωνει το κείμενο με βαριά θεωρητική ορολογία, για να φαίνεται ότι λέει κάι το βαθυστόχαστο αλλά σε καμιά περίπτωση δεν συμβαίνει αυτό. Έχει αποφασίσει από πριν τι θα βρει, το βρίσκει, το ντύνει με jargon και αυτό ήταν:πάρε κόσμε μια εργασία...Τεσπα. Αν το χει διαβάσει κανείς άλλος ας μου πει τα σχόλια του, είμαι ανοιχτός σε διάλογο γιατί περίμενα πολύ περισσότερα από αυτό το βιβλίο. Θέλω να σας πω και για κάτι πολύ κυπριακό που μου συνέβει στο αεροπλάνο. (Παράλληλο Κέιμενο - 3/4) Καθόμουνα στη θέση μου, και γίνεται μια ανκοίνωση από τα μεγάφωνα: Ένας Χ ζητά από μια Ψ αν τον παντρευτεί. Έτσι δημόσια, μπροστά που ούλλους...Έννεν πολά κυπριακό? Επειδή έτυχε να κάθουνται μπροστά μου, άκουσα τον Χ να λαλεί της Ψ που ήταν σοκαρισμένη ακόμα τσαι εν είχεν απαντήσει ''Άτε μάνα μου δέχτου να τελειώνουμε'' Ήντα κυπρίοοι θεέ μου! Επίσης η Ψ απάντησε ''Ντάξει'' σάμπως τσαι ρωτούσαν την αν θέλει παστουρμά μεστο σάντουιτς. Μα πόση κυπριοσύνη πιον! Τσαι το κορυφαίο: πίσω που τον Χ+Ψ εκάθετουν ένας που έβλεπε 2 νέους ανθρώπους να αγαπιούνται, να αποφασίζουν να μοιραστούν τη ζωή τους τσαι δεν μπορούσε να κάμει τπτ άλλο που τα να κολλά στα άσχημα πράματα που (εφαντάζετουν πως) έβλεπε. Γιατί στο κάτω κάτω, τσαι τα ωραία πράματα που κάμνουν οι Κυπραίοι πρέπει να τα βλέπουμε. Γιατί εφτάσαμε στο σημείο, να περπατούν παρεές κυπραίων στη Ζωγράφου, τσαι να βλέπυν ή να ακούουν αλλους Κυπραίους τσαι να γελούν τσαι να λαλούν ''Εν κυπραίοι τούτοι''!!! Ε, τσαι συ ήντα μπου σαι μάνα μου;! Τεσπα... Η δρακούνα είπεν τα πολλά καλλύτερα as usual Λιωε ανδ λετ λιωε